Kaygan ve Diri

 Bir adam kaç kere ölür ? Kaç uçsuz bucaksız ihtimaller arasında bulunup bilinçli yenilgiyi kabullenir gibi yapar ?Kaç cinayet işler ? 

Utanmayan kalplerimize umut serpmedin mi sen ? 

Neden onu öldürüp diriltirsin !

Kızgınlığımızı başka görsellerde sunmamızı sağlarken hiç mi vicdanımızı düşünmezsin ?

Kaç ölüm ,

Birkaç diriliştir beynimizde ?

Neyin hayalini kurduyorsun hala ramak kalaların ardında ?

Hani erkektik biz !

Daha neyin umursaması bu emzirecek çocuğumuz varmış gibi hissettiren .

 Düşündür umutsuzluğu ! 

Yaşatma artık kabullenemeceğimiz şeyleri!

İnandırma , ahkam kes , korkut !

Ama lütfen inandırma !

Öldür onu ,

Bırak salınalım sonsuza kadar o vaadini gösterdiğin ırmağın ortasında . 

Biraz maceralı olsun tamam ama kırdırma bizi . 

Biz seni severiz de böyle alengirli değil .

Nolurdu bu açlığımızdan arınsak 

İstemediğimiz kollara kendimizi bırakmasak 

Hem kendimizi alçaltmıyormuyuz yeteri kadar neyin cezasıdır bu ?

Zaten kırılmışız duramamışız bir yokluğun toprağına 

Hem yaşamamışlara niye aşağılatırsın bizleri 

Zaten düşmüşüz birkere 

Bizi niye alıştırırsın? 

O ilk zevki neden yaşatmazsın

O zaman biz robot niye yarattık 

Düşünmedik mi kaybolduklarımızın ortasında 

Birşeye niye zaman veriririz o kadar şey varken

Niye deneriz en iyi yaptığımızı bulmak için

 Herşeyi azar azar yapsak kabul olmaz mı ? 

Bunu yapmak niye abartılır ?

Çok mu zor ?

Yada yapanlar neden kaçar .

Tenimizdeki girintiyi niye kaygan pislikler doldurursun ?

Neden sıkmak gerek onları kaydırıp yok etmek varken !

Söyle bu kaçıncı isyanım seni kızdırmayan

Hala benden midir beklentin 

Daha ne yapalım ?

Kötülüğümü durdur sendende uzaklaştır gerekirse 

Mutlu değil memnun olalım 

Hissizleşelim 

Ve dur diyelim sonbahardaki dökülen renkli çiçeklerin yelpaze gibi vurduran rüzgarlarına

Bize kabullenerek esmeyi öğret !

Acıtmadan 

Gobius Niger

 Uyandığımda yanımdakinden korkmadan uyanacağım 

Sözüm var güzel yaşayacağım , az içeceğim

Gezeceğim , ayaklarımı ısıtan bağı umursamadan 

Özgürce

Sanki ilk defa gidiyormuş gibi biryerlere

Koşacağım kalabalık grupların arasında , onlara çarpacak gibi

Bir şort tayt çekip altına , huzura doyacağım 

Ölmeyeceğim , hatta hiç ölmeyeceğim 

Bir gün aynaya bakmaktan tamamen vaz geçip 

Herşeyimi salacağım 

Belki toprağa , 

Dala

Yaprağa 

Hayata değer parçalarım

Kalp atışlarımı panik sebebim yapmayacağım

Bir in oyacağım iri taflan altına

İçinde yatacağım 

Önümde akasyalar arasında dolaştığında ortaya çıkan sincaplar

Arkamda bulutların içine giren bir dağ

Sağımda ve solumda yemyeşil bir orman

Her sabah yürüdüğüm bir patika olacak

Belki denize belki göle 

Bide sıcak olacak 

Kasvetli soğukları hatırlamayacağım 

Bir çakım olacak çürük renklerde motifli kabzası olacak

Her şeyi kesebileceğim onunla

Bir kayık alacağım 

Gölde isem denize ,

Denizdeysem orfoza 

Tahta bir direksiyonum 

Bir sabah uyanacağım ve yanımdakinden korkmayacağım

Hayallerim yıkılacak ben duracak birini bulacağım

Mavi Anemon

 Evime incir ağacı diktim ,

Tam da asıl yereceği sırada .

Dört beş kilo verir , bir ayda tam tahallülünden 

Ama merdivenlerden çıkıyorlar .

Hayır bildiğin dışarıdaki merdivenlerin arasından .

Arada yeni filizlenen genç fideleri çekiyorum

Bildiğin içeriden geliyor ...

Mastikin üzerinde tohum mu biter lan ! 

Koparıyorum dibine vuramazcasına.

Aynı yerde bir söğüdün vardı yıllar önce ,

Gribimden beni kurtarırdı ,

Kuşları yanı başıma bitiriverdi .

Çoksun

Ap açık balkonumu soğuktan koruyan bir 

Donsun dallarına ulaşamayan bir güruh ,

Göze gelirken en içlerinden 

Terletirdi geceleri 

Kime niye kaçıncı ,

Hangi büyüde ürkmedilerdi ki ,

Sen inanmamıştın

Sanırdın , Tanrı'yı ,senin bildiklerinin ilerisinden , gidecek

Küçüklüğünü kabullenemedin ,

Verdiği nimete küfretmelerinden di !

Di ayrı dimi ?

Eğildiğin bir kaç rüku ağır geldi ,

Hayır sen teslim etmiştin !

Ettiğin birken kurban etmeye çalıştılar !

Tabiki sence

Ama bir insana bu edilemezdi

İnasan !

 Bu mu oldu tepkin !

Kesilen ağaca mı ihanetin ?

Neye başkırılarından idi bu halin ?

Haykırışların !

Şu an olanlar ?

Hangisi ?

Suya koyduklarından unutamadığın taşları hatırladığın oluyor mu ? 

Neden hatırlamıyorsun 

Düşürdüğün o yaldızlı taşı , unutamıyorsun değil mi ?

Boy yüksekliğinde bir yerden , çıkarmıştın ,

Suda , çok güvenli bir derinlikte göğüs üstü yatarken ,

Yerde milyon taşın arasında tutabildiğin nefesinle ,

Rasgele alıp , nefes nefese yüzeyde bulduklarını ayıklarken ,

Neyin sınavıydı bu ?

Bak o kasların hala duruyor !

Bulduğun o kalbi kime vermiştin ?

Vay anasını...

Bi gam varki zamana karşı !

Ayarı yok onun , iki üç saniyelik rüyalarımı unutamadığım oluyor .

Ben çok rüya görüyorum .

Yaşadığımdan fazla gördüm ,

Ben yaşadığımda birşey görmedim ,

Sonradan ameliyat oldum birazcık gördüm ,

Onda da gözümü bozmak için hep içtim ,

Yok ben hiçtim 

Dururdum sahil kenarında herkesten uzaklaşıp , 

Bakardım aya ,

Bakardım ...

Güneşler batırırdım ,

Ayı batırırdım ,

Kend ... 

Yok olurdum o çizginin kesişiminde 

Kaybolurdum bazen ,

Görünmeden ağlardım ,

Tutamazdım hiçbirşeyi , en çok istediğim şey o an iken .

Kaybolan bir yakamozun son ışıklarında , dudaklarından  son nefesimi alacakmış gibi öperdim lan bu defa !

O anı bir daha yaşayamayacakmış gibi !

Şu an hakkını verememişim gibi ,

Neyin hakkını verebildim ki ? 

Yok ben kaybolurdum

Her zaman olduğum gibi 

Anlamsız bir kıskanılma içerisinde 

Saçma 

Kızgın ve öfkeli

Sevgin ve dingin ,

Kollarındı yemem gereken .

Ne ara vazgeçtim bu sezgiden ?

Neyin kaporasının derdine düştüm ?

Neyi büyüttüm ölümden korkmadığım halde .

Doğruydun , bu muydu .

Demez miyiz , "yaşadığımız bu küçük zaman değerli !

Zaten değerli olmasının sebebi bu !

Bu korkulacak değil yaşanacak birşey

Yaşam dediğim şey zaten bundan ibarettir!"

İnanmamış mıydın ?

Korkusuz !

Dilediğin ne varsa korkma ! 

Adamsızlığım an vurdu beni 

Basit işsizlik ve boş kaygının verdiği basit külfeti

Dilerim taahhüttü daha sonradan gelecek süprizleri

Sen severdin .

Ben direndim !

Amin

K

 Hangisi

Nasıl olacak şimdi

Hangi kadını şişmanladığında severim

Nasıl onu hala dünyanın en güzel kadını olarak görürürüm

Eskiden kadınları güzellik olarak kıyaslardım 

Artık yaşlanırım gaip

O kadardır güzellik kaydı ki meskenimden 

Gözüm dışarı bakamıyor 

Allah'tan son cemiyetimizdeyiz 

Terk eylemedi sinir uçlarımın dibine dikişlenmiş kazıklarım 

Kaşındırır ve budanmaz 

Uçan giden yarınlarımız mı 

Neydi o 

Ne duydum şimdi 

Minik adımlarıyla geliyor o ay gölüne

Bir salıncak vardı bir de masal

Git diyenememek değil de kendi kendine gelişine

Kaçar gelir geçer

İçimde bir nehir 

Sarmaşıklarla çevrili 

Alt üst eylediğim mantarların ahı bu

Geceler

Ah o geceler

Ya sonra nasıl tutuşturayım ki 

Gözlerini 

Gözlerimden 

Hangi göz

Bazen ölüm yakın geliyor ahtım gerçekmiş gibi mutlu oluyorum 

Geriye sadece kesirlik bir sayının rakamları kalıyor

O kesir büyüklüğü temsil ediyor 

Hepi topu kaç yıl yaşayacak canlılarız biz

Hepi 

Topu !

Bakarım bir gün erişiriz cehaletin ehvalliğine

O zaman korkusuz oluruz 

Dilediğince yaparsın , dile geldiğince 

Tasdiklendiysen 

Şevkat ile yoğurulmadıysan 

O zaman gözüm kayardı biraz 

Bağlı zincirlerimi kırabilirdim

Bu zincirleri  en mi çektim

Neyine hatrına 

Neyedir hala bu utanmalarım 

Neyin vicdanisidir

Ben şimdi kime 

Seslenirim doksanlardan

Kendini benden çeksende

Arada bir çıkar mavi bir tilki

Kulakları pek şirin 

Aklı pir ilim

Ele göze gelir kürküm yer ahvali beni iyi dinleyin 

Dile gelmeyene hü deyin

Hayatımın amacı yaptığım işlemlerde bir gün 0 ile 1 geçmektir artık 

Bir gün sayacağım sesim kısılmadan

Şimdilik kısıldı 

Saydığım iki şeyin götürdüğü onca duygu 

Buncasına nasıl

Bir yudum 

Bir sigara 

Egoizm

 Ne kadar fedakar olabilirsin ki ? Bir başka hayatı kendi çıkarın olmadan ne kadar kaldırabileceksin? Bir kahraman veya herhangi bir bütünü yöneten bir yönetmen olmadığını düşün . Merhametin aşırısı narsistik hareketler sergiler . Barbar olan insan korkutmayı seçer bu en ilkel içgüdümüzdür. Kimin sınırlarını koyduğunu bilmediğiniz sahip olduğunuz arsaları düşünün bunu nasıl koruyacaksın . İçgüdüsel olarak ya savaşacaksın yada siyasete yönelip karşı tarafın fikrine ona vurmuyormuş gibi kelimelerle onu emirin altında bir subaymışçasına rütbe verdiğine inandıracaksın . Sancılı bir kabülleniş ama gerçek . 

Ya aşırı merhametliysen 

 Neden bu kadar alkol içiyorum yıllardır ? Sanırım merhametimetime bir ket vurmam gerektiğini kavrayıp bunu o merhametin sahibiyken gösteremediğim için . O yüzden hep başarısızdım . Aşırı uç duygularda gezmek gerçekten çok yorucu , bunu yaşayıp deneyeceğime 20 km yürüyüp gram şikayet etmem . Hızlı tempoda hemde . Kompleks yapıdaki beynimi basite indirgeyip kendime açıklama çabalarım hep bir belirsizlik koydu önüme . Nedir bu canımın istediğini yapmama engel koyan , sınırlarım mı , mantıksızlık veya delilik mi ? Uzaktan zamana bakınca zaten herşey belli . Şuan zeka diye bize dayatılan düşünme sabrına dayalı ileri görüşlülük senin veya başka birinin zaman denilen doğrusal bir 3 boyutlu çizginin ileride ne olacağını senin yüzeyinde belirtir . Benim sebebim ve yahutta aklımdan zeki bir yanımın merhametimi bilip onu kandırmaya çalışmasının ön gösterime sunacağı ilm özelliğim merhametimdi . Göremedim bu kadar güçlü ve etkileyici olupta merhameti yüzünden kendine saldıranı . Sevmiyordum içten içe , annemin menopoz döneminde çocukluk geçirmemden diye yoruyorum ilkel aklımla dışarıdan aldığım fikirlerle . Peki çözümü neydi . Kavga etmekti ilk eylem . Kim ederdiki benimle . İp gibi bir vücuda sahip koruyacağının garantisini bulan nu kasvetim , karşı tarafın kendisini feda etmeye yedirememesiydi kendince . Çok aşağılandım , hor görüldüm içten içe öyle olmadığımı bildiğim şeyler bana aptallığımı yaratıcı zekama göre yorumlayıp kendime düşmam kesildiğimden ötürü tezahürümdü tüm benliğim . Çok altını eşeledim , sürekli sevilmek istedim . Dikkat çeken dış benliğim mıknatıs misali çekti hep beni sevmek isteyenlere . Tanıdıklarında acımaları beni sadece köpürttü , eskisi gibi aciz hissettirmeye başlattı beni . Bense gördüğüm kadarıyla sert olmalıydım , cesaret mi boş gereksiz olup olmasını bildiğin birşeye cesaret duymazsın yapar yada yapmazsın . Yaşadığım bu yerde savunulacak hiç bir algı yok gerçekten savunanlarda gereksiz duygusallardan öteye geçemezler yada çıkarları vardır . Çok kötü bir çıkarım ama maalesef benim görüşümce gerçek . Bunu benim gibi boş bir merhamet sahibi bir insanın kaldırması imkansız . Başkası kaldıramaz ama ben kaldırırım çünkü neler kaldırdım . Bu boktan düşünce insana güç vermiyor . Basit bir dinin bile felsefenin veya iyi düşüncelerin bile yayılmasının sebebi kazanılan savaşlardır . Küstahlık yapıp sürekli kötü düşünen aklımı sahte gülücük veya söylemlerde düzeltmenin sahte olduğunu o kadar kötü öğrendim ki yirmili yaşlarının ortasında hayatımda ilk sınırı çzizdim . Artık bir çizgi sahibiydim . Aynı çizgiyi defalarca karaladığımı görünce farklı biri olmak istedim . Daha net anlayışsız ve her istediğimi yapabilen o adam gibi . Yeraltından notlar .  Bunu okumadan önce kendime muhalif derdim . 

Peki insan istediği kadar özgür olduğunda ne olur . Bu kaygı getirir eğer yeteri kadar o doza ulaştıysa.

Peki ya çok özgür olursak o zaman ise ...

Canının istediği herşeyi yapabilecek iradeye sahipsen saldıysan artık kaygı senindir . Atlamayacağını bildiğin halde yüksek bir yerden karşıya bakarken buradan her an atlayabileceğim diye korkarsın ölümden bile korkmamana rağmen ki hayatını kaybetmenin korkusu yakınlarına yaşatacağın üzüntünün korkusunun merhametidir. Bu yüzden çıkmazsın yükseklere, korktuğunu zannediyorsan düşebileceğin , kendini atabileceğinin kaygısını taşıyorken , atlayıp atlamamanın senin elinde olmasına rağmen.

İnsan için vicdan özgürlüğünden daha etkileyici hiçbirşey yoktur yalnız hiç birşeyde onun kadar ızdırap vermez

" Bize daha fazla serbestlik vermeyi , üstümüzdeki vesayeti kaldırmayı deneyin bi , o zaman bir vesayet altına girmeye can atarız . "

Kambur

Geceler kaç kere geçti içimden,
Kaç kere…

Sinirlerime dokunarak
Zorla giydirdiler yüzüme bir tebessümü.
Oysa aklımda hiç yoktu.

Peşinden koştum,
Sonunda hep yarım kaldım.
Sanrıların gölgesinde
Beni anlayacak bir piri aradım.
Ve büyüdüm.
Belki bir tık ileri,
Belki bir ömür geri.

Zaman aktı.
Dün, yalnızca geçmişte kaldı.
Çığlıklarım kifayetsizdi.
Ağlarken köşeme çekildim.

Tanrı vergisi dedikleri yetenek,
Son çırpınışlarını Karadeniz gibi
Yüzüme vurdu.

İrkildim.

Bir takanın reisi gibi boşlukta savruldum.
Denize uçlaştım,
Anlamadığım bir basınçta boğuldum.

Dizlerine çığlık atarken sordum:
“Neden bana bu küsmelerin?”
Yaşım yetmez artık taşımaya.

“Gidemezsin lan!” demiştim zamanında .

Sonradan güvendiğim o sözler ...

Ama o sözler bile kandıramadı seni.

Sen unuttun.
Yüz kere yemin ettim,
Hatırlamıyorsun.
Aferin sana...
Mutsuzluğumuza bir imza daha.

Saymadın seneleri.
Ben unuttum kendi geçmişimi.
Aramazsan daha da,
Bulamazsın ukalalığımdan
Anlamadığın o şeş seneyi.

Teşekkürler seni büyütene.

Ve tek dileğim:
Son anda kaybettiğin merhameti
Göster.
Benim gibi,
Mendil satan o suçsuz
Günahsız çocukların ellerine.

Son veda ile
Elveda geçmişim.

Kararsız bıraktığım hayatım,
Üst üste yığılmış bir enkaz.

Amacım yalnızca
“Boşuna yaşamadım” demekti.

Şimdi büyük konuşmalarımın kefaletine
Bütün arzularımı yatırıyorum.

0

 Güzel dileklerimle, siktiğimin aklınıza selamlar. Bu orospu çocuklarının kullandığı lisana uygun şekillerde, bunu anlayabiliyorsanız sizedir bu lafım. Siktiğimin kibri her yer üzerinde öyle etkili ki, küçük bir mesafeye bakmak için ovuşturduğum şu gözlerime kurumama emrini vermeye bile isteğim kalmadı. Sıkıcı bir beyitin cilalanmış cümlelerinde gezmek isterken, gerçekleri pelerin gibi gözlerimin uçlarına yerleştirmiş, aklımın sapıtmak istediğim bir evresindeyim. N’olurdu baktığım alan, Van Gogh’un tablolarındaki gibi olsaydı ya da usta bir ebru sanatçısının tabloya verdiği fraktalların boşvermişliğini hissettiren bir dedektör tarafından algılanıp beynimin içinde yorumlansaydı. Deli olurdum di mi, ya da korkardım. E korkuyom zaten gördüğüm şeylerden, her boka mantıklı bir cevap ile harmanlayıp kendime söylemekten. Uçurumun kenarında dolan o heyecan, sanki bedenimi hiç sarmayacakmış gibi öngörüm. Hevesim matematiksel olarak sıfır. Baykuşun kanat çırpışı gibi sessizce ilerliyorum geleceğime. O kadar ortak etki eden var ki geleceğime, birinden kurtulsam hesaplayamayıp yere çakılacak gibiyim. Bunlar mıdır ki etki eden derdim? Aynı jübilesine çıkacak bir sporcu gibi ya da en güzel anında ölmek isteyen Marlin gibi. Ama yolum Zidane gibi, o son kafayı kime vuracağımı şaşırıyorum. O kadar seçenek var ki, seçimsizlik eylemimi uyuşukluğuma yorup bu düşüncelerimi “eh, yok işte normalde bu” diyerek kandıracak noktaya getiriyorum kendimi. İnsanın tanıdığı birinden yalan duyması kadar alçakça, kendini kötü hissettirebilecek başka hiçbir şey yok. Başarısız olursun, yanılırsın ya da ne bileyim, milyonda bir kötü ihtimal vardır, o gelir başına. Ama bildiğin biri, özellikle bu kendinsen, ipe sapa gelmek bilmeyen düşüncelerinin önünü hiçbir malzeme kesemez.

İnsan en çok kendini bilir. Şerefi, onuru ve sonradan yapacağı eylemler… Bunların üzerinde en doğru tahmin etme olayı kendindedir. Ama açıkça kendine yalan söylemeye çalışması, çok rahat fark etmesine rağmen alçaklıktır. Ayrıca herkes birilerine alçaklık yapabilir, bazen yapmak bile gerekir. Ama kendine, sanki başkasıymış gibi öngörülerde bulunmak, kendini kurtarmanın yalancası’nı kendine söylemek gibidir. Bunu hayatına dürüstlüğü düstur etmiş bir kişi yapıyorsa, güvenebileceği hiçbir direk kalmamış gibidir. “Gibi” kelimesini söylememin sebebi ise, kendini ayakta tutmak için kendini kandırmaya çalıştığın için tüm varlığına inanç yüklemenden ötürü. Yoksa kalmayan şey kalmaz. Matematikte sıfır vardır, fizik kurallarının aksine. Ama bilincin bunlara sığmayacak kadar anlam üstüdür.

Komple umudumuzu yitirebilmek mümkün müdür?

Basit bir şekilde insan kendine bakarsa bu soruya evet demesi gerekir ama bilinç, komple bir matematik formülü gibi açıklanamıyordu, değil mi? Şöyle açıklamaya çalışayım. Biz kendimizi hiç umudumuz bitmiyormuş gibi algılamaya çalışıyoruz. Yani, ikiden iki çıkarsa sıfır kalır değil mi? Buna aksi iddiası olan yok, değil mi? İkiden üç çıkamaz mesela (vektörlerden bahsetmiyorum, hiçlikten sonrası yoktur. -1 elma diye bir şey olamaz, mantıksızdır). Ama insan, kaybettiği şeylerde hep bir şeyler biriktirir ya da başka bir kod satırındaki bir şeyleri siler. Şöyle daha açmaya çalışayım: kaybettiğiniz bir şeyi düşünün, soyut bir şey olsun bu. Herkes hayat akışında soyut bir şeylerini kaybederek ya da kendine bir şey katar ya da bir şeyleri eksiltir kendinden. Heh, demek istediğim nokta; gelişerek başka şeylerin üstünü çizip onları doğrularıyla değiştirmek olan değil, silinip eksildiklerimiz. Hayatınızda hep kalmasını istediğiniz bir özelliğiniz ya da bir şeyiniz çıkarsa,( o yaptıklarınız ya da adını şu an açıklayamadığım şeyler işte, sadece hissettiğim...) geride sıfır ya da eksik kalmaz. Eğer o şeyiniz iyiyse, umut kalır elinizde. Ama neye göre belirlenir bunun olup olmayacağı? Minik bir kütle çekim alanına hakimken her şeyi isteyerek geri getirmek mümkün müdür? Bahsettiğim şey olup olmaması değil bu arada. Düşüncelerinin olacağına inanıyor insanlar. Aslında güzel bir yöntemdir bu. İnsan bir şeyi hatırlatırsa kendine, o kelam üzerine oturtacak yol yaratır. Aslında fark etmeden planlama yapmak gibidir bu.

Ama bir şey çıkarsa senden, o sıfır kalmıyor. O zaman mutluysan mutlu olmanın beklentisine dönüşüyor, mutsuz isen o şeyin korkusuna dönüşüyor. Hele hele mutsuz isen, kendin dahil herkesten “korkmayacaksın, ne var ki bunda?” benzeri, içi boş gerçeklikten ve düşüncen uzak, boş umut gözeten cümlelerden başka bir şey duyamaz oluyorsun. Olmadı mı böyle? Eğer gerçeği söyleyen ağzını, takıntılı kelimelerin yuvasına dönüştürmediler mi, dönüştürmedin mi?

Yalana takıntılı olmalı insan, çünkü yalan gizler gerçeği. Örter; yeşilden bayağılık geçirten tuvale rengârenk açan minnacık çiçeklerin serpiştirdiği güzelliği, kara bulutların sınır süresi biçtiği gibi heybetlenmesini “anca boşa” dedirtecek kadar bilgin bir ukala gibi. Söylememeli kimseye de kendine de. Yakıştırmalı, gerekirse ölümü dikine kabul ettiği ama kimseden vazgeçmediği.

Başarı ve başarısızlık! Anlamını sorguladığımda, boş kelimelerden oluşmuş, amaç kaidesi taşımayan ve insan hayatını direkte etmekte olan iki yüzsüz ve boş çapulcu. Sen ne ile kıyaslarsın bu varlığını bulmuş kelimeleri? Veya kıyaslamayı fiziksellik dışında gören aklım kadar selim midir uçsuz noksan hafızan? Bana şu an sorarsan, ezbere bir kelimedir derim. Yaşam amaç gerektirir, değil mi? Öyle midir sence? Belki olmayabilir de, eğer büyüyüp gerçeği kendine söyleyemediysen. Peki nasıl kıyaslıyoruz bunu? Bu bir şekle dayalı mı kıyaslanır? Kıyaslanamayacak bir şey değil mi bu? Biçimi yok, anlamı yok! Ama “başarısız” diye diye ahkâm keseriz günlük konuşma rutinimizde, değil mi? Anlamını bile düşünmediğimiz, hissiyattan öte kavrayamadığımız bu kelimelere... Bir şeyin başarılı olması için onun hedef olması gerekir. Bir hedef belirlersin kendine, ya vurursun ya da karavana geçersin. Bunun olumlusu “başarı”, olumsuzu “başarısız” olur.

Öyle bir zamanda yaşıyoruz ki, ne olduğunu bilmediğimiz, görmediğimiz, başkalarına göre yorumlayıp kendimize yedirtmeye çalıştığımız ama sonuca bakınca “başarılı” veya “başarısız” olduğumuz düşüncesine kapılıp, olmazlar üstünde yalanlar söyleyerek anlayamadığımız bir süreyi (hayat) yaşıyoruz.

Ölümün olduğu bu dünyada bir başarı gerekmez bana kalırsa, bir duruş gerekir ama sonucu olmayan. Bir matematik problemi değildir yaşamlarımız. İyi hissedeceğimiz şeyleri yapmamız gerekir ve başarılarımızı genele değil de parça parça bölmek gerekir.

Bunu, paranın esiri olup da mutluluk hissini harcayarak hisseden bu beynimle, yalan söylemeden söylüyorum. Bu hayattan anladığım şudur (hiçbir şey bilmeyen aklımla): Bir çizgin olması gerekir ve onu zamanla kalınlaştırıp, onun dışına çıkmadan, için rahat bir şekilde yapabildiğin kadar yerinde bırakman gerektiğidir.

Sevgilerle…

İnsancık

 Küçük planların büyük sonuçları olmaz ! Büyük sonuçlar için büyük amaçlar gereklidir . Peki büyük amaç nedir ? Can sıkıntısına karşı inancına verdiğin bir heveslik değilmidir? Yada bu yaşında daha da büyük kurabileceğin bir cümle kalmadı mı? 

Okumak bilgi getirir , fazlasını değil ! Fazlasını istiyorsan koşarsın canım hedefine , ama güzel bir plan kurarak . Güzel plan kurmak zordur bir tanem . kurduğunu sanarsın ama insansındır . Bu hayat , sınavını denetir üstünde yine . Hiç beklemediğin yerlerden , olmaz artık dediğin şeyler olur kafanın içinde . Hayat da değildir bunu yapan . Hatta sende değilsindir. bazı şeyler senin fıtratından ötürü çıkagelir önüne . Hiç  beklemediğin yollardan kapar yolunu . Düzeltmeye çalışırsın daha çok batar . kabul edersin yolun kayar , yolunda kalırsın içinde ukde yapar . Saçma sapan bir döngüdür bu . Çıkacağını zannedersin , eninde sonunda çıkacaksındır da ! bunu da bilirsin ama , o "ama" varya saatlerini çürütür , buz gibi sert olduğunu düşündüğün o benliğin , aynı zannettiğin o buz gibi minik bir çakmak alevinde yıllar boyunca yavaş yavaş eriyiverir . 

Saçma problemlerin çıkar gün yüzüne , yediremezsin , yedi düvele siktir çeken o haline gelir (o) gerçek hislerin , acıtır canını , yok olmak istersin , onunda bir haltı düzeltemeyeceğini bildiğin için korkaklıkla suçlarsın kendini yada pes ettiğini kabul etmenin verdiği can yakan o kahpece acıyı kabul edebilecek gururda olmadığını düşünürsün .

Şöyle düşün aşkım ! Bir geleceğe vakıfsın . Yazılmıştır o içine , belki de dışına , hadi hiç birini kabul etme , onca olasılık sonucunda sonucu bellidir zaten herşeyin . Sen böyle düşünmezmisin ! Hep mi erkeklik ! hep mi kavga , hep boş mu lan bu cesaret , yapamıyor musun strateji  !

Verdiğin her kararın arkasında ileride ne olacağı var ! Sen istesende istemesende ! Bir gölde salınan boş bir dal parçası değilmisin sen moruk . Hangi taşlara çarpıp budandığını en iyi sen bilirsin . Kimini jilet gibi yapan o kayalar seni nasıl yuvarlak arada çatlakları olan o yüzeyi geniş kütük parçasına çevirdi .

Hala mı güvenmek için can atarsın ? Senin kendinde biten birşeyi , başkalarından ötürü suçlamandan mıdır bu kolaya kaçışların . Halamı suratlarına küfredersin ! Gücüne güvenip sikip atabileceğin herkesi , empati yoksunu bu bedenine siktir et diye saldırtırmısın ? 

Bu kadar nifak niye .

Bu karmaşıklık niye .

Hedefine ulaşan adım adım planlarınnın arasına giren insani zaaflarının vicdani sorgulaması niye. Hasta değilmisin sen ! Tasdiklemediler mi lan seni ! Uyutmaya çalışmadılar mı sürekli ilaçla ! Onlara karşı geldiğin zamanda senin niyedir bu çaban .

İnsansın hata yaparsın . İnsansın kötü düşünürsün . İnsansın inancın da zayıflar . Ama yüklenme bu kadar !

Sadece odaklan ! Ve hata yapmaktan çekinme ! Çekindiğin her hata belki de güzel bir geleceği karartır . Şunu da bil , tek bir zamanın olduğundan neyin hata olup olmadığının farkına varamayacaksın , şu hayatında yapmadığın şeylerin olasılıklarının getirisini hiçbir zaman  bilemeyeceksin , tahminlerinin garantisi olmayacak ve her bir ihtimal bir yüzde olarak paylaşılacak , malesef gerçek olan bu .Sen düşünme bunları . Ve unutma insansın hata yapmak fıtratında var , mantıksız şeyleri istemek , arzulamak ömrün boyunca yaşayacağın şeyler olacak . 

Sadece inan , gerçekten inan , zaten hiç bir şey farketmeyecek .

D1419

 Umutsun sen 

İçimde yeşertip dısarı vurmadığım

Kibirsin sen 

Arkasından halledip dışarı tevazuyla yansıttığım

Kitapsın sen

Okudukça daha çok kafamı karıştırıp baş ucuma koymak istediğim 

Sevgisin sen 

Etrafımda haset oluşmasını istemediğimden söylemekten çekindiğim

Yargıçsın sen 

Hatalarımı bana göstertip kendimi yola getirmek için vicdan azabı çektiğim 

Zangoçsun sen

En durgun anlarımda zile dokunduğunda aniden titrediğim

Heykelsin sen 

Bakımsız ellerinin bile estetikliğinden , beynimin içini kendimce bilediğim

Aptalsın sen 

Bile isteye yanlışa adım attığımı görüp peşimden gelmediğin 

Sarhoşsun sen 

Neden peşimden geldiginin hala sebebini bilemediğin

Vakitsin sen 

Geçip giden herşeyin arkasından sadece bakabildiğim

Yok musun sen 

Uydurmuş olduğum rüyalarımın başlangıcını bulmak istediğim 

Görmeksin sen

Tanrının ispatı , dünyayı döndüren o güzel gözlerinin

Beklemeksin sen 

Sağanağın altında duman çekerken ıslaklık hissetmediğim

Yaşamsın sen 

En güzel anımı yaşarken hiç bitmesini istemediğim

Sevmeksin sen

Kelimelerle anlatılmayıp gözbebeklerimin içine işlediğin 

Yüze Özel Bir Yazı

 Özel bir yazı olmalı bu . Belki bıraktığım düşlerden sürgün yemiş kalplerinize umut yeşerten , bir ilk bahar yağmur damlası . Sonsuz sürgünüzü biçmek için gelen o son çabanın vermiş olduğu canavarca kuvvet . Belkide anlamsız kelimelere biçilmiş, italyan terzilerin dikerken akıttığı o yekpare anlamı olan son ter damlası.  Bittiğinde o kadar mutlu olamayacaksın belki . Anlamsız mücadelede gene sebep yolunu soru işaretleriyle dolduracaksın . Hiç birine açıklık getiremeyeceksin gene örüntülerinin , ama biliyosun ki ne çaban bitecek ne arayışının ne de içinde oluşan o merak azalacak . Söylesene neden ?

Hangi anlam oluşturdu olgunu . Hangi duyduğun kelam güç verdi merakına . Ailen  arkadaşların , ilişkilerin,  kavgan ! Ne zaman son vereceksin uzaklaşmaktan haz duyan zekana , buğu verip onu boğuklaştıran seslerden . Ne zaman zevk alacaksın pörtlek gözlerini fal taşı gibi açıp gözünün önündeki gerçeklere göre istediğin cevapları vermekten . Hangi depresyonun kıyısında kendine merhamet edip salıvereceksin geçmişini.  Bilgilerin doldurmadı mı o kımıl kımıl etini . Yetersizlikler ne zaman yazılır oldu suçsuz günah defterine , hangi el açışın cevapsız kaldı bundan önce , bak bundan sonrası değil . Degil bunlar  bileğine  yük , yürek burkan ön görüşlerinin kaçında yanıldın seni ukala .

Kalk gel diyorum , biliyorum , sal diyorum . Dur bak,  gör . söyle . Kaybet artık aklını normal vakit geçirirken saklat artık şarapnel parçalarını karaciğerinin iç tarafında birikmiş fazlalık yağ dokularının ortalarına . İradeni normal bir erkek gibi ket vurmadan unut arada . Limit koyup , erdem diye yedirtme kendine . Yat diyorum ukala , kalk diyorum .

Baka gelen ardından isterse git . Çak ! diyorum yapabildigin en iyi şeyi yap diyorum . Unutulacaksın toprağın alnının ucunda tat diyorum . 

Duymayan sol kulağına fıslıtıyla söyleyen canavarını duymama çabasından vazgeç . Sivrilecek bi yerin kalmadı daha . Elindekini tat diyorum . Uyuşan tenindeki hissiyatın zevkini sür . İçindeki karmaşayla savaşmaktan vazgeç.  Oyna oyununu , bak dalgana.  

Hayat süre gelen ve bitene kadar üzerine gelecek bir oyun . Tanrı değilsin sen her ihtimali düşünemezsin.  Her şeyi kontrol edemezsin , kendini olay akışının içinde bulunan bir aks olmadan . Merhametine büyüklük biçemezsin insan olarak . Büyülü gözlerini saklatamazsın içine bakmak isteyenlerden ve bundan suç arayamazsın kendinde . 

Kaybetme kendini bi nefes al ve rutinlerini eksiltme . Olur bazen ara ara . 

Sen her bahar arar arar bulursun !

Güzel Bir Gün

Hangisi daha güçlü sağ yada sol ?

Gözünün önünde benlenmişken  dingin bir kol .

Hangisi daha dayanıklı sağ yada sol ?

Belası ağrısından dahada bol .

Ne soldurdu gene yüzünü ?

Ne bulurdun bu alemlerde ?

Kaç gel dememişmiydi sana ?

Sen seçmemişmiydin gördüğünü .

Hatırladın mı boş boş güldüğünü ?

Dudakların kurumuştu hani !

Islatacaktın  tek amacınmışçasına .

Vazgeçtin tek kelimeyle !

Tek bir isteksizlikle sönüverdin ,

Pişmanda olmadın ,

Tanımadın geçmiş isteklerini , kandıramadın yanlış bedenlerde .

Doyurmadın mı onu ?

İstememişmiydin ?

Kaçırmışken bu şansını , kime saklattın bu kirli parçalarını ?

Hangi bedeninde kaldı o az seçmiş aklın ?

O parçaların hangisinde kaldın ?

Bedenine küfürler yağdırdığın o sürgün yerine ,

Hangi kelimelerini saklattın ?

Bitmedi mi kendi kıvrımınla olan şehvetin ?

Neyin peşindesin !

Yolunu ardına bakmadan gitmediğin ,

Hangi kalbin içindesin !

Birikimlerini yan yana koyduğunda , aradaki  farkın mesafesini çizebildiğin !

Hangi aklın peşindesin senin söyleyebildiklerinin onda birini söyleyemeyenin ! 

Hangi tadın içindesin dudaklarından hiç gitmesini istemediğinin ?

Hangi yaradanına sığındın ! kararsızlıklar içerisinde kendine yer beğendirdiğin .

Sebeplerinin ilerisi neydi , sebebini bilmediğin ? 

Neden susturdun mantığını , neydi aklını bulandırmak istediğin ?

Düşün yakamdan ! bırakın şu paçamı ve sıyıran köpeklerinizi .

Salıverin aklıma ! onu kımıldatabilecek fikirlerinizi .

Getirin artık ! bir hizaya ortak şikayetlerimizi .

Bi kaldırın beni bataklıktan ! olmayı geçmişteyken istediğim .

Değiştirin şu bedenleri  !

Kadimleştirin sözlerimi !

Sönüvermez şu kibrimi ,

Söndürüverin !

Önünüze sereyim dünyayı .

Ceketlerinize dizeyim , sizi yukarı kaldıracak rozetleri .

Çekiştirin gözümden küçümsemeleri .

Canlılık verin içtenliğime !

Ve , şu 

Ölme isteğime bi son verin !

Parçalayın bedenimi ! yakın olan şu dağların ardında .

Kollarımı bir dilenciye verin .

Dillerime bir düğüm verin .

Ve şu karanlığa da bir son verin .

De Persona

Bindire gelen anılardan aralarına çağırırlar . 

Burdayım puşt , postu temiz kurtlar . 

Hakaret ve acılar . 

Varmıydı atan kalbin nasıl olsa kalkar sızlar.

Selam minik ukala .

Hangi söylenilen adındasın bu gün . 

Hangi gıdıklaması canlanır kulağında . 

Kalbin morfin atağında . 

Patlat şu camları .

Duvarlara yapıştır kanları .

Hangi kesilmemiş bileğinde güç kaldı .

Semaya yakınmıydı annesinin adını mırıldanıp ağlayanlar.

Azraile güç göstermemişlermiydi .

Süngülerini yağlamamışlarmıydı o gece.

Düşünmemişlermiydi mutluluğu .

Hepsinin kendince vardı fikri.

Sararken geceyi , tanımadıklarına kendini tümü kadar tanıtmışlardı.

Kimi tat , kimi hece , kimi manzaraydı .

Kimi hala hatıraydı .

Kimi yokuşta 

Belki başındaydı.

 

O eski esenden yok eser .

Büyük bir vicdan tutan seni .

Büyük bir sınav bu ortasında olduğun .

Hala imrendiğin huzuruna mey dök.

Yok ucu gibi.

Çoktan bitirdin o miniği.

Kalan büyükler hep baskı 

Hep bi kalıp yok o , yok bu 

Hayır  ,biten yolda ne bu derdin ?

Kıçındaki hangi kaşıntı bu irin tutan .

Dilinde tek bir sönmeyenin .

Bu defa diğerinden değil.

Belki sol yanımdan

Belki senin sağından

Ürkekliğim beden tüketecek 

Kiminkini vereyim .

Ben hala doyamadım 

Söyle bana hangi evde kaldım .

Dağıtmadan aklı kızdırana af.

Bakılmadan arkada kalandan çıkartırken günah .

Aklımca akacak sanmıştım bu gözlerden bend tutmayan taşkın bir ırmak.

Yalan olmuşum kendime gerçeklerden boğulduğum bu cehennemde .

Yok kalkmıştım bin kere .

Yok salmıştım kafayı bir kere .

İstese otururdu zaten .

Boktan bi delikte boğulmuştu .

Beni hep düşündüğünü söyleyip avutmuştu.

Neyin hegamonyası bu ahmakça hevesler.

Çok doymamışmıydı zamanında .

Hala neye bu hevesin .

Saramıyom diye mi?

Aramıyom diye mi ?

Yaşınmı çok kalıbını törpülüyemedimi ruhuna sınır çeken bu etten bedenin .

Diline kaçıncı güvenişin .

Yada aklıma .

Gözlerime. 

Büzülmekten yok olan dudaklarını kaç kere parçalattın.

Kimi zevk kimi büyü .

Elindeki gücü farkedince hatırla nasıl tutundular sana .

Sıkıldığında parmağın göstermedi mi yolu .

Hala nasıl göstermesin diye tutuyosun .

Büyüdün mü?

Çok mu ah aldın ?

Hala mı suçu kendine atarsın .

Neyin tartısı bu ukala ?

Geleverebilen kaçıncı tutamaç , nasıl ki kamburlaşmış bu ulu çınara.

Dök !

Yazcam daha

Hep bahanen karanlık dimi .

Anlatma zaten bana aydınlığını .

Zekanın boktan yazılarını şifreleme sevdan .

Belki çocuğundan kaçırma şeysi geçmiş olgunluğunu .

Sen okuduğunda anlamayacakmısın burda .

Sorup bir kayıt anı oluşturuyorum sana .

Bu kaçıncı ?

Kaçıncı lan bu rüyalarının içine eden .

Kaçıncı lan bu gözlerindeki alevi parlatan .

Kaçıncı lan bu sıkılacağın her bir alev içinden sana tutturan .

Bağırıyo mu burdayım diye .

Yoo.

Birşeylere heveslenme konusunda hala imrendiğim bir yoldasın .

Belki burdasın belki değilsin .

Çoğu zaman kaçırıyorum bu hevesliklerini .

Çoğu zaman kırbaçlıyorum dumanlarımı .

Çoğu zaman hükmediyorum aforizmalarına ,

Aklına mukayet ol yoksa giderim . 

Her baktığında içinden kaybolduğu için küfredersin kendine .

Ağlamazdın dimi sen .

Ben ağlarım .

Ben yakarım ömür denen bu mumu .

Ben rahatım zaten .

Sen değil !

Ben ölümsüzüm zaten , sen değil .

Ben yazılmış bir kuralım , sen değil .

Çok gelme yanıma alma güzelim aklımdan öğüt .

Ben bilirim ama istemem.

Ben yaparım ama sızlanmam .

Ben özgürüm sen değil.

Ben hala uçarım , sen şimdi değil .

Uçacağın zamana bir not taklayı unutma!

Hem bitirmemişmiydik biz o şeyleri .

Herşeyi düşünmüştün zaten her ihtimali .

Yapsana .

Sen istiyosun ki biri çeksin seni .

Kim ne zaman çekti seni .

Hep sen atılmadın mı bu zamana kadar !

Hep sen isteyip almadın mı ?

Neyi isteyipte alamadın ?

Yok sen iyisin dimi ?

Şüküre mi sığınacaksın .

Peh !

Korkak !

Bak ben derim , kimse diyemez dağıtırsın suratını dimi ?

Benimkini dağıtsana 

Ukala.

Yazsana sende kendi isteklerini satırlara

Benden geçirme ama 

Direk çakıştır kalemine .

Boş şeyler , bana göre yitip gideceksin 

Anına takıl sabrını ileriki anına harca .

Vazgeç yapmayacaklarından gitme peşinden 

Bana çaktır bari .

Fevriliğini öngörülmez yapma .

Diz çöktüğün mevkiye benden yakınma .

Çokta ayrı değiliz .

Ben bilmezmiydim umutlanmayı.

Ben istemezmiydim güvenmek .

Sarsıntılı bir rota geniş bir yüzey alanı gerektirir .

Geniş olansa batmaz en fazla ters döner.

Ben kabulüm ama sen değil .

Bak minik ukala hala belkide bunu bekliyorum .

Her ne kadar kızsamda seviyorum seni.

Öngörülmezliğin umudumu çekiştiriyo .

Bu yüzden hala ölmeyişim .

Seviyorum seni 

Kurtar bizi !

Merak etme hep burdayım .

Gidecek başka yerim yok !

Vızvızik

Sarsılan bir devranda kum kalmış aidiyet

Hani bana hürriyet .

Palaskamdan biçare ölümüne tutarsız bu eziyet .

Kan damlardı matarama ,

İnsan oğlu içer çiğ süt , yer canlı canlı löp et.

Kaldır şakaklarından doğru , gökyüzü zaten peşimde ilelebet.

Kırk kamıştı aklım ,

Girerse kanıma parlar gözlerim .

Büyükçe idi seninki , tutulurdum yada paslanırdım .

Dökme suyu bana , zaten yanmışım ,

Zaten sarhoşum , var mıydı aklım karışmış.

Yaparmıydım boyumdan bir ölçü eğer olmasaydı .

Benim boyumdan ,

Şu ankinin boyu kimin .

Kimdi o tarihe saklanmış ?

Neden ismini gizlemiş ?

Neden inmiş derinlere ve yedirtmiş kendini kaldıraçlı bu sisteme ,

Neden söndürmüş ışığımızı sahte yollar sunarken bizlere ,

Hem herkes nasıl belirler yolu ,

Kim okumuş yukarı çıkanlardan ,

Onlar neden okutmuş bizi ?

Bunu kim kabul etmiş .

Ben etmedim ,

Sen ettin mi ?

Gözlerine baktım , korkaktım bakışlarından .

Gözlerine baktım , korkardım dalışlarından .

Gözlerine baktım , korkarım kaçışının olmasından .

Bir sefahat sürdüm belirli alemlerde .

Oranın sahibiydim 

Bir şeytan , bir ben .

O yapar ben izlerdim .

Dinlerdim dilinden bende isterdim .

Saklardım belki gerçekleri kendimden ..

Alıştırmıştı kalbim derin cennet özleminden .

Yada susardım dudaklarına 

Kuruturcasına emip bitirmek isterdim .

Ben mi ?

İnsan .

Bulduğumda neden bitirmeyeyim .

Sevdiğimde neden açıkça söyleyeyim .

Severmiydin o zaman bu kadar beni ?

Şu kadar ben varken hangi tartım doğru ki ?

Gitgellerle sallantıda bir beyin .

Sen önüme gel , bu konuya bir değin .

Geniş omuzlarıma o güzel suratını bir değin .

Esmerdi kalbim , sarışındı gözlerim  ;

Travmalarını canlandıran bu silahtan çıkar mı kafamı patlatan anti septik bir lehim .

Düğümlerdi gözlerini,

O zaman çekebilirdim gözlerinden ,

Gözlerimi ,

Gözlerin mi kocaman ?

Yoksa ben mi çok görüyorum .

Sağ bileğinde mi o ben ?

Yoksa sol yanın mı benim ?

Dillerim bükülesice ,

Bu kararsızlığım benim .

Getir o naif kollarını bana ,

Omuzlarına doğru naifçe öpeyim .

Derinliğin Silüeti

 Oh be !

Bir nefes aldım.

Anlamsız sapaklarıma bir gir çık la kurtardım.

Ya seçseydim sefahatin ihtimalini.

Ne kalırdı elimde ?

Etimden sıyrılırmıydı ruhum .

Gökyüzünde aslı ilizyon mutlulukla , yaşarmıydım bu cehennemde . 

Bakarmıydım yıkılmış umuduma doğan kara gecelerde 

Yanlızlığıma içten bi silüet 

Yapıştır bana 

Bi nefes daha 

Belki öperdim kurumuş olan dudaklarını

Kat ve kat kuruturcasına .

Çatlaklarına zirkederken beden özüm .

Bakakalırdım bacaklarına

Yada gözlerine ,

Bu sefer belki daha erken .

Tamamlanırken tenim yanardı alevim sırtımda

Söndüremeyen parçam olurken sektire gecirirdik zamanı ,

Balıklar gibi doygun suyun sıkıstıran rahatında .

Sen mi ben 

Ben mi aptal 

Yokuşta koşturan canavarımı hengameden uzak tutarak gel 

Canımı yakmadan 

Buzlu bir merdiven çıkar gibi yavaşça 

Avlanan baykuşlar farketmeden ,

Etimden fırlayan her bir şarapnel 

Kimseye sormadan büstüme gel 

Neyse derin bi nefes aldım 

Hem daha iyi degilmidir uzaklık 

Bak ukalalığım onay bekleyecek 

Gözlerin hep gözümün önünde olunca,

Anlam ve söz dalardı.

İnerdi en derinlere ,

Seni çekerdi kolundan ,

Beni suya olan merakımdan .

Dalardım en dibe ,

Bakardım gözlerine ,

Okyanusun içinde daha bi baska olurdu 

Ve farklı bir alev sarardı içimi

Oh be !

Rahat bi nefes aldım .

Bitti mi , hayır !

Yakalardım boşluğu 

Tutar derdim sen bi dur ben gelicem

Tartardım getirirdim seni ardımdan 

Sonra derdim bura böyle kalsın 

Ben oraya gelicem 

Biz gelicez 

Gözden uzak.

...

Sapaklarımın hangi patikası bu

Hangi çileye isyanım 

Neyin örüntüsü

Elimde kalan hangi payın avuntusu

İçimde kımıldayan bu solucan neyin sıkıntısı 

Neyse bir nefes aldım .

Eşsiz bataklığımın dibinden geceye devam .

Başka bir geleceğimden sırası gelen zamana ise selam .

Zorundayım

İsterdim sonsuza değin ilelebet o hissini sevdiğim

İsterdim orada yok olmak.

O rahatını sevdiğim .

O yanağımdaki sürtünmesini sevdiğim .

Onlarca sürtünmenin en güzellerinin bile yanına yaklaşamayacak kalbin .

Benim sonsuzumun , çoğunluğumu

İdrakımın alamayacağı şeyin , tezahürünü cümleye döküp sevgimi dile getirmek .

Çarkta olmamak çentik .

Sur vurmamak bilince .

Özgür edebilmek en büyük düşü .

Ve sana önderlik edip gösterebilmek .

Aslında herkese göstermek .

Ama seni yanımda taşıyarak.

Neden  bulur anlam bekada ahir .

Anlayamadığından mı *

Anlayıpta utancından mı .

Bak ağladım bugün en yüksek mevkiye .

İstemedim gene döktüm meyimi .

Nahoştan bir boşluk sonsuz .

Biz değilmiydik .

Her yeri doldurmamışmıydık .

Nedir bu kazanma hırsı boş şeylere karşı .

Neyi kazanamadım aklımdan başka 

Ney götürdü onu 

Dem acıtmış onu .

Sertleşmiş .

Duramaz hafif güçlendirir .

Gerekmez gerçekten bilek bir güç.

Ölüm değil sonu umut sonsuz yolun  . 

Bitir kibrit 

Bak taşla bitir . 

Kalbe ağır bu taşı fikre değir .

Anlamsız bir maske unutkamış .

Umursadım onu , zehir istememiş .

Gerekçeler yolu azrail gibi tırpanlamış .

Zarureten büyümüş damardaki gerçek kamış .

Gerçek sever mi ?

Beğenirmi aşk bedeni .

Aramaz mı kendinde kusuru fani .

Dünya hali çeker içine çekeni .

Elleri 

Ses çıkartıyor sanki o dilleri .

Tadını sadece ben bilmeli .

Görürdüm düşlerimde .

Huzurdu .

Sesti o duymayan kulaklarıma .

Tam olarak anlamasa da hissetmişti beni .

Tatmıştı .

Bilirdi..

Kıskanç gibi .

Yaşamak tatmak seni ilelebet eksilmeden hücre

Bitirmek açlığı 

Yavru bir kartalın imrenmesi rüzgarda uçan minik serçelere .

Cennet özlemi hayat .

Kandıran aşçıların küfürlerden taştığı .

Koşuyorum çok zor  .

Hissettiğim azalıyomuş gibi oluyo .

Ayaklarım karıncalanır gibi .

Aklım akıyor gibi .

Nefesim duruyor gibi .

Takatim süzülmüş gibi .

İşlenmiş demir gibi .

Olmuyor .

Güçlü bir iradeye güçlü bir sınav  .

Yok sikayet paylaşmaktan başka .

Kaldırmak umudu tetik çekmek boş bir bataklığa .

Dayanma limitini sürdürmek mecbur kadim benliğe .

Azdırmak merakı zorlaşıyor .

Üzüyor beni , durduruyo .

Yetersiz bilgi var hala 

Hemde çok . 

Yetememiş isteğim var sana karşı ne yapacağımı bilmediğim .

İstemlerimi işlemek var .

Sonu yok .

Başı var . 

Dibi yok . 

Arşı var. 

Sönüp duran bir alevim var .

Baktığın da bana kalın bir kaş .

İleri gidiyorum  .

Mecbur gibi .

Ama

.

Kambursuz Bİr Zangoç

 Gel güzüme güç .

Salıver dünyaya eteklerini .

Binbir türlü noktalarını savur göçebe kuşlarla .

Ulaştır yüreğime .

Affet

Gönderilmemiş bir mektupta yazardı mahsumiyet .

Ulaşmıştı . 

Unutmuştu .

Hatırlamıştı .

Nankördü .

Alçak !

Seslendi mi şair , kafası güzeldi .

Anlamsızlaştırma karartısı patlamıştı .

Sakinleşti .

Kim alçaklaştırmamıştı ?

Kim vurmuştu yüreğini boştan bir urgana sallandırmadan !

O yapmıştı ! 

Aman aklına takılmasın birşey  , kapılırdı düşüncelere .

Belki haklıydı . 

Bilinmez bir gemide çuvallayan forsaları kurtakmakmış görevi .

Sanki kanadı vardı .

Sorsan aklı vardı .

Kapılırdı kibrine . 

Evet eritmişti .

Belki de altta birikmişti .

Bundan çok korkmuştu .

Bastı gitti .

Atlayıp gitti öyle , bakmadı bile ardına  , düşünmedi ,hiç acımadı .

Umursamadı kimseyi , dinlemedi .

Yetmişti artık , bağıra bağıra küfürler ede ede öyle sıka sıka gitti .

Demiştim ya hah ! bastı gitti .

Durdu bi ara haklımıydı ?

Bi düşündü , bayağıdır düşünmemişti .

Siktir !

Bastı gitti işte .

Kayboldu durdu baktı .

Kalktı baktı .

Sevdi baktı ,

Sövdü baktı ,

Saydı baktı .

Yat , kalk , ye , iç , dur , yap !

Yaktı gitti !

Esti gitti !

Sanki bir dumandı .

Güzel bacaklara bakardı . 

Sevmekten korkar , sanrılara tapardı .

Ağzında bir boru üfletip kuşları peşine takardı . 

Konanlara bakar tepesi atana ....

Başıbozuk bir orman kaçgını  

Kaçmış gitmiş bir yere .

Gelir bazen ara ara 

Sanar kendini alaca bir bora .

Bağırırda ara ara .

Tutarım boğazından atarım bazen kenara .

Vazgeçmez huyundan fikri kuruyasıca .

Zayıflar , beslenir , güçlenir başlar ondan sonra naralara .

Umursamaz yılgınlığı atar ara ara .

Sürüklemektir asli görevi kavgalara 

Kanatır hedefini çöktürür diz üstüne kahkahalarla

Sır , sürgünüme bir kadeh daha ,

Veyahut ulaşılamamış "şey"lerin anlamsız tezahürü vurmuş ;

              karşımda duran mavi kapaklı dünyaya ,

Döktüm içimi boş bir bardağa 

Beklemeden eklenen acı meydi yaktı boğazımı .

Sen benim güzel yürekli arkadaşım , kaldır , kalmamış yüreğimi şaha . 

Bırak dilim dökülsün .

Dil bu durur mu?

Aşk bu sevişir mi içi boş güzellerle ?

Sen  güzeli daim etmiş yüreğine daldır elini !

Sür yüzüne , gel koynuma , bulaştır bana .

Bulanmış zihnime fikr-i münevver ,

Bozulmuş gözlerimin içine mücevher,

Zayıflamış kollarıma et ,

Körelmiş dilime tat ...

Dur ! tüm gece gözlerime bak .

Sarıl bana en sevdiğim yerimden .

Sev beni en sevdiğim yerinden . 

Öp beni o en sevdiğim uçsuz gözlerinden .

Karanlık Yolcu

 Kararlı bir ilham yakaladım bu gece .

Ayaklarımdaki demirleri nalbanta döktürdüm .

Üzerime yeni bir zırh işlettim .

                                   Kalbe yeni bir mezar .

Düşünürmüydüm ölümsüzlüğü ?

Bunu düşündüm . 

Ya başka bir kadın ?

Mutsuzluk çırpınışlarını atan bir balık gibi çırpınmak istedim yeryüzünde .

Engel vurmuş sanki birileri . 

Elimden gelecek şeyleri bana saklatmış .

Kimdi o kişi ?

Vurmak isterdim suratına ağzımdan mideme uzanan gırtlağımdaki boruyla .

Belki hafiflerdim biraz .

Belki değil hafiflerdim .

Kararsızlığım hep bi kenarda . 

Salma isteğim batırılmış sanki özel bir kadının bacak arasına .

Terbiyesizliğim kanat bulmuş .

Kaçarken aklı başımdan uçurmuş  ,

Bir kelebek bin özlem 

Sonsuz uzay , gezegen , yıldızlar hepsi renksiz bir düzlem ,

                    Deme bana karanlığımın aydınlattığı o geçecek güzel yüz .

Hatıratın yara bere , kapşon da kurtarmaz geldiyse güz .

Alış ona yara versin , eline bulaşmış bir kere ,

Kalbi yerinden fırlamış son kuyruksuz kertenkele .

Zalim olma isteğiydi , güçlü olmak adına .

Böyle bilemişti kınını .

Oraya sokardı kendini .

        Kim .

Böyle görmüştü , 

Yanlış bilmişti !

Bunu da sonradan öğrenmişti .

Öğrendiğini kendinden gizlemiş .

İçindeki ezoterik keşişlere kaptırıp terbiyesizlikle uçurmuştu bilgeliğini .

İyilik kalmış kalbinde .

İdrak yeteneği körelmiş .

İlhamını perilere yöneltmiş .

Hasta ve pis bir kalbi köreltmiş  

Olması muhtemel bir vukuati geçiştirmiş .

Dibe vurma gerçeğindi .

Dibe vurma gerçeğim .

Dinlen koynumda yatan ey eşsiz batarya .

Hani azgın dalgalar kenarlara dev kayalar atar ya .

Kaldır omzunu silk boşalt üstünü

Atlas bile dünyanın altında yatar ya

Direnme ,

Düşünme ,

Hayalperest bir balıkçının koyunda yenilmeye layık balıklar götür kedilerine .

Belki sana hakaret eder sen zark etmeden etine ,

Her kavrayış , birer yok oluş var etmesin gözüne .

Hislendirir bakışların görüntün gelmeseydi gözümün önüne 

Bir melek bin efkar , kafamın içi iblisin şayet bin bir türlü cezvesi

Karşılıklı vesveselerin alışmışlığı korkutur hala 

Sanki 

Karlı bir gecede katilin kötülüğün hamiyetini çizmesi .

Gözleri bile kör eden sesin , aklın hakimiyetine girmesi .

Bedenime kazımış şeytan .

Hislerimin karanlık düşüncesi .

Uçar balıklar mataramdan damlayan damlalardan atlayarak 

Hayallerime saldırır bilakis suçsuz bir kadını duvardan duvara pataklayarak .

Fırlat beni sel kadırgam 

Kaçır . 

Böyle hayatın içi daha berrak bir acı .

Güneşli Bir Göz

Ukalalığım revaş arzu hala

Biçare çaba-kuvvet yansıma aynada

Ayaklar yalın kollar kucaklamayı bekleyen duvarların arasında,

Güzel yüzlü adı unutmuş dudaklardan dökülen kelimeler mavi yuvarlak zihni oyalamada

Yaşamayı gözler gibi güç bir derin yalnızlık ;

Biçare gözlerine bağlı , 

Demir yerine bağlanmış vapuru kıpırdatmayacak bir halatla ..

Kıvrımlarla bağlı gezegenimin patavatsızca dökülen kelimelerden kırışmış yüzü .

Hangi hengame eritebilir , zihnimde eşsiz mavi gökyüzü ,

Belki  boş , belki anlamsız , sakinken derinleşen bir bataklığın ortasında 

İcad bulunmuş amacına taparcasına  insan yolun voltasında ,

Yalanlar batarcasına ,

Yola çıkarcasına ,

Boşluk !

Tanyerini silip atarcasına .

Kanına batır gerçekleri .

Sil at çırpınmış hevesliğini ,

Sar bi kağıda sakla , yılların unutturduğu renkleri çıkartıp şaşırt herkesi , minik çürümüş ukala .

Selam sana anlam .

Selam sana solunup geri verilmiş hava .

Kirlenme daha , kirletme daha ,

Aklı hatırlatıp unutturan minik bir kağıttı

Dolu gökyüzüne söylenen bir ağıttı , yüz tanesinden hatıratlı sayılı kalır 

Bir duvara tutunmuş  direği sinsi bir düz yılana vurulmuş .

Kollarını açmış sanki iyilik misali .

Anlamaz her neferi , yeteri kadar düşünememiş dönecekleri yaptıklarının geri .

Belki haklı 

Bazen tatlıydı , anlamına yükünü götürememişti benzi , belki halsizdi .

Ve yahut dilsiz .

Gözü kör olanın sezgisi tam yol olacağına ;

        Deli bir !

Fırtınanın ortasından savrulmuş yandan çakıp , 

Yıllardır budanmamış saçlarına benzer iri bir ağacın dalları gibi dağınık ,

Gözleri kör eden parlaklıkta bir yıldırımın  ;

Benekli , engin ve karanlık gözüken o gök mavi suya vurup çıkardığı renk resitalini ,

Tattırmasını isterdim yola vuracağına .

        Dur !

Kaybolma seni buraya hapsetmek istiyorum !

Belki gördüğüm mekan kendim geri getirebilirim seni .

Zaman'ım akdenizin tam ortası ...

Kimse anlamaz bizi 

Kim ?

Evet tam o konuyu açıyordum .

Basit olguları karmaşıklaştırıp basit yollu sebebini kaçırıyorlar insanlar .

Her şey dağıldı .

Sen geldin ben çektim 

Hayaletim altı patlardan çıkan sıcak bir fişek mi?

Sen bana

Güzel düslerimin şahaseri gözlerin bana yasak mı?

Deniz kenarında biralarımızı tokuşturup şidetli bir yıldırım gibi gökyüzünü yırtıp kızgın  tanrılar gibi tartışsak mı?

Kalbi okyanus gözleri selim .

Beline sarılıp dünyaya baş kaldırsam mı ?

Mutluluk çarpık düşlerimde seni saptayabilmek .

Gözlerin sanki minik bir evrenler arası ķapı , karnım da doğurtur  kelebek 

Sözcükleri kör ederdi yaşamak seninle ilelebet

Sen benim en güzel tadımsın

Tadını tarif etmeye kıskandığım  balım

Belki farkındasın belki bensin

Anlamsız sozlerimin anlamısın

Yorgun gecelerimin bulutu

Rüyalarımın benzersiz tadı

Belki annemin sütü 

Yavru bir sincabın sıcaklığı

Ellerin sefkatin dile gelip de dua ile yüzey bulmasıyla onu bana dokundurmuş

Nefesin yıkıcı bir tornadoymus da lavlardan süzülüp icine hapsolmuş 

Kalbin her yerimde depremler oluşturmuş 

Sen tamamlayıp bitirmek istemeyecegim en güzel resmimsin . 

Başlangıç -1-

Masmavi bir sabaha uyanmıştım . İçimde telaştan biriktirdiğim anlamsız isteksizlikler o kadar büyümüştü ki , elimden gelse kendimi hiç uyandırmaz açlıktan ölmeye bırakabilirdim . Heh ! elimden hiç bir şey yapamamak bile gelmiyorken ne kadar beceriksiz olduğumu anlatmama gerek yok değil mi . Zaten onu yapacak bir isteğede sahip değilim . İstek değil de yeteneksizim galiba . Başarısız , gereksiz , olmaması gereken ve bunun gibi kelimeleri usta bir ressam eğer insan suretine nakşetmeyi başarırsa gördüğünüz sima benimki olur . " Aslında durum o kadar vahim değil " gibi diyen çok tanıdığım var ama kendi sözlerinin bile parıltısı olmadığını bilen insanlar hepsi . Ama benim için sıkıntı değil cidden . Ben seçtim bu yolu . Ben istedim silinmek , çaba göstermemek . Aslında yenilgiden korkumda beni bu yola itmiş olabilir . Neyse...

Hava o kadar maviydi ki , benim gibi bir insan bile o gün için kötü birşey olmayacağını algıyabilirdi . Apar topar hazırlanıp ayna karşısında tımarımı çektikten sonra pastahanenin yolunu tuttum . Kafamda kollarımı yanına koymaktan hoşnut olduğum sandalyeye oturup çayımın geldiğini düşünüyordum . Sarhoş gibi yürürken duyduğum siren sesi bagırsaklarımı içine patlattıı . Ciyyyuuvv .. Her zaman sakin olan mahallem bir anda kargaşa yerine dönmüştü . Etrafa bakınarak durumu çözmeye çalıştım . Hiç bir belirti yoktu ama 50 m ileriden bir grup insan benim olduğum tarafa doğru koşuyordu .

Paaaatt ! bir silah sesi bi kaç saniye sonra bir başkası . Normalde öyle bir anda silah sesine koşup şansımı denerim diye kurguluyodum hayal dünyamda . Kendimi bi anda Nazan hanımların evinin önünde buldum . 90 ların modası olan kırmızı kiremitli bahçe duvarının arkasında siper almıştım .
Kulağımda çınlama olmasına rağmen gökten zembille yağan mermilerin çıkardığı ince ıslıkları duyabiliyordum . Bir anda Nazan hanımın dolgun göğüsleri geldi aklıma . Onların arasına kafamı hayvanice soktuğumu düşündüm . Bağırışma , koşuşturma ve seri silah sesleri girdiğim halisinasyonun etkisini bozmuştu . Siren sesleri çoğaldı . Kafamı duvara dik bir şekilde uzaklaştırıp yola doğru baktım . İlk defa vurularak yatan birini gördüm . Acaba ölmüşmüydü ? Vücudunda bir parçalanma yoktu ama hiç hareket edicek gibi durmuyordu . Bir kundura sesi duvarın arkasından hızlı bir şekilde bana doğru geliyordu . Duvara iyice yaslandım . Hiç bir şey anlamıyordum . Noluyo du ki ? Hava maviydi ve servisim daha gelmemişti , bense ergenliğimin cırtlak kraliçesi Nazan hanımın bahçesindeydim .

Pat diye gökten birşey indi .

Çocukken kutsal şeylerin gökten indiğini söyleyen bir mahalle hocamız vardı . Benim bu konu hakkında fazla bir bilgim yoktu ama dinleyip anladıklama göre peygamberlere vahiyi cebrail gökten inip öyle sunarmış . Melek kavramını gözümde canlandırırken vücudu parlayan beyaz tenli güzel suratlı kumral sakallı bir erkek belilirdi . Hocam bana cinsiyetini söylememişti ama nurlu tasviri istemeden de olsa ondan almıştım .

İlk gördüğüm şey gökmaviyi delercesine glock tabanca tutan  el Nazan hanımlara doğru süzülüyordu . Sonra önümde sim siyah parlak bir deri yığını .Gözümü kapadım . Ağızımda barut ve yağlı demir kokan yumuşacık bir sıcaklık hissettim . Ele doğru  dönüp hafifçe gözlerimi açtığımda kafamdaki tüm melek tasvirlerini ışık hızında parçalamıştım .

Melekleri nur yüzlü sanırdım !

Kafama doğrultulan bir silah vardı . Şundan eminim ki bu kadar güzel ölmek için hiçbir iyilik yapmamıştım . Bana bakan korkak ama kararlı kahverengiye esin kaynağı olmuş hafif çekik iki göz , kafa kafaya vermiş iki güneşlenen insana yataklık yapan tırtıklı ve ısırıldığında patlayacak gibi duran kalın bir alt dudak , görünmediği halde ağızına sığmadığı belli olan ve sadece ön ikisi hafif gözükmesine rağmen hiç bir kötü tabiri hakedemeyen dişler ve hafif sırıtmada beni içine çekeceği belli olan çukurlar . Aman Allahım aşık olmuştum .

Kalp atışlarımı arkadan gelen koşuşturma seslerine ayak uydurtup ayakta kalmaya çalıştım . Baktığım gözler bana bir şeyler anlatıyordu . Seslerin yakınlaşmasıyla o kahverengiye ilham vermiş renkler kısılmış ve yerini bir ressamın siyah renkle uçuruduğu kılcal fırca darbelerine bırakmıştı . O an gördüğüm şeyleri tasvir edebileceğim mükemmellikte birşeyle hiç karşılaşmamıştım . gözlerinden yaş aktığını görünce hemen sarıldım . Artık biliyorum melekler kesinlikle erkek değildi .

Sesler en doruk noktasına ulaşıp bir anda yavaştan kısılmaya başlamıştı. Siren seslerinde de kısılmalar vardı . Bana can veren o gözler tekrar açıldı ."Saklanmam lazım". kafa sallayıp göz ucuyla sokağa baktım . Nazan hanımların evinin köşesine eğilerek ilerleyip yan bahçeye atladık . oradan mahallenin yukarısına çıktık . saklana saklana ilerledik . Gözleri  yaş içindeydi sanki silah onun değilde benim eliydeydi . Yüzünde şok geçirmiş gibi bir ifade vardı.  "Üstünü çıkarman gerek " dedim . Kafa salladı . Deri ceketini çıkardı . Kalbinin hizasında üçgenin içine çizilen , gözümü ayıramayacağım güzellikte herhangi bir anlam ifade etmeyen çiceğimsi motifler bulunan bir dövmesi vardı . Dikkatle baktığımı farkedince gözlerimi oradan ayırıp "Sana kıyafet ayarlamak gerekiyor  , gel benimle " dedim . Bakışlarımdan ona bi zararım dokunmayacağını anlamış olmalı ki tereddüt etmeden kabul etti .

Aşk suç ortaklığı demek değilmiydi !

Ceketi buruşturup basket topu tutar gibi  avuçladım . Saklana saklana evin yolunu tuttuk . yolda tek kelime dahi konuşmadık . Eve girdiğimizde birden hafif ses çıkararak ağlamaya başlamıştı .Su alıp yanına doğru gittim. Nasıl bir çılğınlık yaptığımın farkında değildim . Garip olan hiç pişman değilim . Bu güzellik , bu vahiy , bir tesadüf , bir rastlantı olamaz  .

Yanına gittiğimde  sayıklıyordu ."Sakinleş al şunu iç "dedim .
- " Öncelikle üstüne birşeyler ayarlamamız lazım . Ne yapacaksın bundan sonra ? "
+ " Bilmiyorum Bulgaristan'a gitmem lazım , yani gidebilirim heralde . "
- " Sakin ol , tamam ! Kalıcağın herhangi bir yer var mı orada ? "
+ " Neyin peşindesin sen ? "

Hayatımın en anlamlı ve kendime göre en seksi tebesümünü göstererdiğim ender ifademle ;" Sana her yardım etmeye çalışana böylemisin ?" dedim . Şaşırmış bir yüz ifadesiyle bana bakarak . "Hayır neden yardım ediyorsun " . "Başka şansım mı var " diyerek gülümsedim .
Gülümser ama umursamaz ve yakalansa kurtulucakmış gibi bir ifade ile " Hala anlamadım . Hep böyle misin ? " dedi . İçimde öyle bir heyecan vardı ki konuşmamayı seçebilsem yada zamanı ileri sarabilecek bir gücüm olsa idi kesinlikle bu seçenekleri seçerdim . Ama kendimden beklemediğim bi ukalalık ile ; " Bugün yardımsever bi günümdeyim " dedim.
Bunu kendimi şaşırtan bir özgüvenle söylemiştim .

+Güvenebilirmiyim sana .
-Denemen gerek .
+Gerçekten durumum çok farklı .
-Bir polisi vurabilecek durumu cidden merak ediyorum ama öncelikle gardıroptan sana birşey ayarlayalım . Silahını bırakabilirsin korkma sana yardım edeceğim .

Bakışları bana salakça bi laf ettiğimi düşündürdü . Hem bir insan daha ne kadar paylaşımcı olabilir. Bende gitmek istiyordum peşinden her neyin içinde olursa olsun . Bir katil bile olsa , hatta beni vursa bile  . Belki son günlerim büyük heyecan içerisinde geçer . Aklımdan  beni öldüremeyeceği , boyunun kısalığı , her gün yaptığım boks idmanları ve buna benzer saçma şeyler geçerken katil olduğu gerçeği beynin tam orta yerine kızgın demir gibi çakıldı . Ama korkmuyorum korkmam gerekli miydi acaba . Eski anılarınızı bazen çok saçma hissedersiniz , film izlemişsiniz gibi gelir gözünüze , sanki hareketlerinizi ve kafanızdan geçen düşünceleri siz yapmamışsınız gibi . İşte tam olarak öyle bir anımdaydım ve bunu o an ki zamanda yaşıyordum .Nasıl bi oyunun içindeydim algılayamıyordum . O  ara elime gardırobumdaki en küçük  ay suratlı tişörtümü ve eski bir kız arkadaşımdan kalan eteği ona verdim .

O an da sırtını bana döndüğünde farkettim o üçgen dövmenin tam arkasında kare içine yapılmış bir kız dövmesine de sahipmiş . Tenine baktıkça ... Hislerime güvenmeyi yıllar önce bıraktım . Gerçi bir şey hissetmeyelide yıllar oldu . Cidden şu an düşününce geçmişimin boktanlığını düşünüyorum . Her bi basamakta dizlerime kramp girmiş gibi onları ovuşturmak için bir üst basamağa oturuyormuşum . Basamak çıkmaktan mı sıkıldım ? Hayır kesinlikle ama sanki çıkmak istediğim basamak o değilmiş gibi . Sanki tırmandıkça asıl  varmak istediğim yerden uzaklaşıyormuşum gibi . Nasıl diyeyim başka birşey istemiyorum yada bilmiyorum . Cahilim galiba .  O kadar da olumsuz düşünmeyim kendi hakkımda çok hareketli bir günün ardından , o harekete alışıp diğer günlerin monotonluğuna katlanamıyorum galiba . Yada o hareketlilik arasında kafayı sıyırıp ruhsuz bir psikopata dönüştüm . Öyle bir psikopat ki silah tutana gül verebilecek türde bir psikopat . Ama ne bileyim içimde bir his var bu kız hakkında. Gözümle adamı harcadığını gördüm  ama ben vurmadım dese inanırım . Hissetmeden çok uzun yaşadım .

- " Seni gördüler mi ? "
+ " Ateş bile ettiler . " Bunu hayatımda gördüğüm en güzel alaycı tebessüm ile söyledi bana .
- " Saçını kesmemiz lazım . Şanslısın ki sana bu konuda da yardımcı olabilecek birine sahipsin ."
+" Ne yaptığının farkındamısın ? "
- " Hayatında hiç kimseden iyilik görmedin mi ? "
+" Ben polis öldürdüm yarım saat önce  ."
- " Bi sebebi olmalı . Sürekli adam vuran birine benzemiyorsun . "
+" Bi sebebi var zaten , öldürdüğüm polis bir şerefsiz orospu çocuğunun önde gideni . Erkek kardeşim o kansız piçin avucunun içinde canını verdi . bu kadar kolay ölmeyi hak etmedi o orosbu çocuğu . Ama hayat her zaman adil paylaşılmıyor . İkinci polisi ben vurmadım . bi çatışma başlamıştı zaten ben evinin önünde bekliyordum siren çaldı , silahlar ateşlendi , bi kaç sokak ötemde , o ara kargaşadan yararlanıp oraya gitmeye koyulan polisin yanına gittim kafasına sıktım , sonra hırsımı alamadım bir kaç el daha sıktım, bir orosbu çocuğuna göre çok rahat öldü anında ve ben hiç rahatlamadım .  10 saniye durdum sonra  karşıdan bir polis geldi teslim olacaktım ateş etti bana bende kaçmaya başladım kaçtığım sokakta da çatışma oluyordu bi kaç polis aşağı yönde koşuyordu arkama baktım kimse yoktu bende duvardan yanına atladım . O ölen adamın benimle alakası yok ."

 Yüz ifadesinde en ufak bir kırıtma yoktu . Ya rolüne çok iyi çalışmış yada anlattıkları doğruydu .Yinede yanağından akan yaştan süphe duymak için zorluyordum kendimi , hem aşıktım hem de süphe duymak  için sebep arıyordum ve böyle düşünceler arasında ;

- " O kadar telaşın arasında adını sormayı unuttum ? "
+ " Sevtap "
- " Timuçin "

Sevtap mı ? . Normalde alıngan bir yapım yoktur , mucizelere inanmam zaten . Ama saniyeler içerisinde düştüğüm paranoyaları anlatmaya yetebilecek kadar cümle konuşmaşımdır , çocukluğumdan o zamana kadar . İlk ve aklımda çakılı kalan düşünce kesinlikle ona aşık olduğumu anlamış olmasıydı . İsmi bu olamazdı . Eğer ismi cidden Sevtap ise bunu mucize sayarmıydım . Birden batıl inançları olan biri olup çıkmıştım . İşte o gün neye dönüşecebileğimi kestirdiğim an gelmişti . Yirmi yedi sene boyunca ; ne olabileceğim  , neler yapabileceğim aklımı en çok kurcalayan , cevap veremediğim ve cevabını veremediğim içinse kedimi zincire vurduğum sorunlar olmasına rağmen şimdi gözümde bir şeyler canlanıyordu . Ne olacağını bilmiyordum ama canlanıyordu . Sabahları  Sevtap'ı öperek uyandırabilirdim mesela . Fütürsuzca , tüm çılğınlığımla , deli gibi isteğim bu kadınla yirmi dört saat sevişebilirdim . Çocuklarımızı ortamıza koyup koklayarak uyuyabilir . Beraber tüm uyuşturucuları deneyebilir , onu koklayarak strestimi atabilir , bilinçli kavgalar , beraber şaçma sapan danslar edebilir , kısa kesmek gerekirse hayatın tüm artı ve eksilerini yapabilirdim . Hayatım ilk defa askeri ücretten değerli olmuştu . Tehlikenin farkındaydım  . Bir saat önce tanımadığım bu kadın için herşeyi yapabileceğim gerçeğinin , beni kendimden tiksindirmesi gerekirken , en ufak bir tiksintir hissetmiyordum . İlk defa kendimi bu kadar sevmiştim . Ve bu kadın , bunun kesinlikle farkına varmamalıydı .

Konuşmamız kesilmişti . Bende ortamın büyüsünü dağıtmak için onu banyoya götürdüm . Saçlarını kısaltacaktık . Kulak memesini hiza belirlemiştik . Omzunu sol tarafındaki dövmeden gözümü alamıyordum . İlk defa bir kadın saçı kesmeme rağmen fena bir iş çıkarmamıştım ve karşılığında güzelbir tebesüm almıştım , üstünü nasıl ödeyeceğimi düşündüm . Gittikçe daha tehlikeli şeyler yapacaktım  . Duşa girmişti . Bende bilgisayarımı açıp Bulgaristan rotasını oluşturmaya koyuldum . Edirne üzerinden geçecektik oraya yalnız çözülmesi gereken bir dünya problemin olacağının henüz farkında değildim .





GÜNCELLENECEKTİR !!!