Bir adam kaç kere ölür ? Kaç uçsuz bucaksız ihtimaller arasında bulunup bilinçli yenilgiyi kabullenir gibi yapar ?Kaç cinayet işler ?
Utanmayan kalplerimize umut serpmedin mi sen ?
Neden onu öldürüp diriltirsin !
Kızgınlığımızı başka görsellerde sunmamızı sağlarken hiç mi vicdanımızı düşünmezsin ?
Kaç ölüm ,
Birkaç diriliştir beynimizde ?
Neyin hayalini kurduyorsun hala ramak kalaların ardında ?
Hani erkektik biz !
Daha neyin umursaması bu emzirecek çocuğumuz varmış gibi hissettiren .
Düşündür umutsuzluğu !
Yaşatma artık kabullenemeceğimiz şeyleri!
İnandırma , ahkam kes , korkut !
Ama lütfen inandırma !
Öldür onu ,
Bırak salınalım sonsuza kadar o vaadini gösterdiğin ırmağın ortasında .
Biraz maceralı olsun tamam ama kırdırma bizi .
Biz seni severiz de böyle alengirli değil .
Nolurdu bu açlığımızdan arınsak
İstemediğimiz kollara kendimizi bırakmasak
Hem kendimizi alçaltmıyormuyuz yeteri kadar neyin cezasıdır bu ?
Zaten kırılmışız duramamışız bir yokluğun toprağına
Hem yaşamamışlara niye aşağılatırsın bizleri
Zaten düşmüşüz birkere
Bizi niye alıştırırsın?
O ilk zevki neden yaşatmazsın
O zaman biz robot niye yarattık
Düşünmedik mi kaybolduklarımızın ortasında
Birşeye niye zaman veriririz o kadar şey varken
Niye deneriz en iyi yaptığımızı bulmak için
Herşeyi azar azar yapsak kabul olmaz mı ?
Bunu yapmak niye abartılır ?
Çok mu zor ?
Yada yapanlar neden kaçar .
Tenimizdeki girintiyi niye kaygan pislikler doldurursun ?
Neden sıkmak gerek onları kaydırıp yok etmek varken !
Söyle bu kaçıncı isyanım seni kızdırmayan
Hala benden midir beklentin
Daha ne yapalım ?
Kötülüğümü durdur sendende uzaklaştır gerekirse
Mutlu değil memnun olalım
Hissizleşelim
Ve dur diyelim sonbahardaki dökülen renkli çiçeklerin yelpaze gibi vurduran rüzgarlarına
Bize kabullenerek esmeyi öğret !
Acıtmadan
