29 Ağustos 2019 Perşembe

Tez Çalışması İnsan 1.parça : Kader ve Özgür İrade

İnsan sonradan anlıyor haklı olduğunu ve yahutta yaşanan herşeyi kendi yararına yaptığını . Ama doğru olan herşey mutluluk vermiyo . Bu zoruna gidiyo adamın , doğrular neşe vermezse nasıl yapılır yada doğruyu yapmanın bedeli mi umutsuzluk . İnsan gene de oyalanabiliyo .

Raslantı yoktur ! Sadece zoruna giden yanlışlar vardır . Materyalist bu dünyada hiç bir şey tesadüf değildir . Kabullenmek için tesadüf , rastllantı gibi kaderci kelimeler kullanılırız . Kader elbetteki vardır hatta üst bilinçte kesinlikle vardır ama herşeyin sebebi de olduğu aşikar . Kaderi yüzde doksan dokuzumuz yanlış anlıyoruz . Buna bende dahilim . Aslında biliyoruz ama suç atmak gibi bişey , nasıl desem insan olmanın gereği hatta gereğide değil zaafı desem daha doğru bir kelime kullandığımı düşünürüm . Kolaycılık hamurumuzda var . Kolayın mutluluk  getireceğine inanıyoruz ve getirmeyeceğinide biliyoruz . Uğraşmassak batabileceğimizin farkında olmak istemiyoruz . Bunları adam akıllı düşünen mi var ? Düşünülmez yada düşünen insan mutsuz değildir diyeyim .

Ruh hastası bir piskopat olmak kelimeler arasına mana gizlemek gerektirir .  Oysa açık açık göstermekten daha zor bişey yoktur . Anlatım aslında bu yüzden zordur . Anlatabilen insan üstündür . Dünyanın en lüks ihtiyacı kendini anlatabilmedir . Malesef buda iyi dinleyerek gelişir . Malesef diyorum burada !Çünkü kader dediğimiz faktör , işte tam burada etkisini gösterir . Klişe olarak size hepimizin çokça duyduğu anne babanızı seçemezsiniz diyeceğim  ve siz de bu söylediğimden olayın aslında dinlediğimiz insanların bizim seçimlerimiz olmadığını anlayacaksınız . Eğer büyümemişseniz  bir çocuksanız bu size mantıklı gelecektir .

" kendini kendine harca "

Özgür irade kaderle çelişir mi ?

Kader ile özgür irade farklı klasman olabilir mi?

Kaderin seçeneği yoktur . Kader bellidir insanı bir yere götürmez . İnsanı bir yere ulaştıran ; yaptıkları ve düşündükleridir , tabiki kaderi çerçevesince . Mutluluk , umut vb. kısacası insanı insan yapan duyguları bir tabloya sınırlar isek karmaşık bir tablo çıkması gerekir ortaya . çünkü yapılanar ile kader değişebilir .

İşi görsele dökmek için örnek olarak belirli bir insan modeli yaratalım . Bu insan tanıyabileceğimiziin çok ötesinde bir tembelliğe sahip olsun . Çok iyi düşünme yeteneğine sahip keza aynı tembelliği orada da yapmaya çalışsın .İnsanı tabloyu açıklayarak oluşturmaya başlıyalım . Hayatı bu insan açısından tabloya geçirmeye başlayalım .
İlk olarak kaderin sınırlarını çizeriz bir yuvarlak olarak . Tembelliğinden dolayı ve bu adamın değişmediğini varsayarsak yaşamını tahmin etmek zor olmaz . Yaşadığı yer bu adamın çoğu hayatını belirlemiştir . Rutinlerini ona göre yaşar . Her insan bir rutini yaşar mutlaka ! Daha sonra özgür iradesini bu kaderle belirlediğimiz sınırların içinde bir yuvarlak daha çizeriz  . Tembelliğinden ötürü özgür iradesi kaderinin yuvarlağını değiştirmez .  İşi kısa kesmek için şöyle diyelim özgür iradenin içine mutluluk yuvarlağı çizelim  onu ortadan ikiye ayırıp bir tarafına mutlu bir tarafına mutsuz  yazalım . bu adamın yaptıklarıda bir nokta olsun ve bu yuvarlağın içinde bir yerde olsun .
Üzgünüm sözel yeteneğim çok zayıf vede anlatmakla uğraşmak istemediğimden söyle göstereyim .

Siyah çizgi kader , kahverengi özgür irade ,Diğeride mutluluk tablosu . siyah noktada yapılanlar . Ve kesinlikle bu tablo çok eksik bir tablo .
Ama bu kahverengi  özgür iradenin kaderin sınırlarını değiştirebileceğini göstermek için kullandığım bir çizim sadece . Bu böyle olacak diyede birşey yoktur .


22 Temmuz 2019 Pazartesi

Asuman

Tren garına toslamak istiyorum .
Ayağımı pedala bastırdığım an çıksın karşıma .
Çekmek gelmesin içimden .
Bir hüşu kaplasın vücudumu .
Parçalanayım .
Belki güzel bir parçamda kalırım !
Yüzümün daha çok güldüğü ,
Bu kadar bağımlı olmayan ,
Ve sağlam bir direğimin olduğu ...

Kararsızlıktan sıkıldım .
Belirsizlikleri umursamamaya çalışmaktan ,
Yağlı sancağa tırmanırcasına boş hayallerden ...
Parçalanıp her parçayı tutmaya çabalamaktan sıkıldım !

Dönüşüm güzel olur belki
Diye diye filtresiz bir akvaryumda nefes almaya bocaladığım ,
Şu renksiz dünyada bir avuç renk  bulmak amacıyla ,
Hiç birşeyi düşünmeye gerek kalmadığı o saniye ,
Veya algılarımıza göre değişiklik gösterilen vakitçe .
Vücudumda bir endorfin bombası patlatırcasına ,
Tren garına toslamak istiyorum .

30 Mayıs 2019 Perşembe

Ying

Uyandığım rüyaların hangisindesin ?
Düşlediğim düşlerin
Çizdiğim resimlerin
Düşlediğim anıların
Konuştuğum kelimelerin
Yazdığım şiirlerin

Hangi boyutundasın yaşadığım zamanın ?
Nankörlüğüyle kandırıldın mı sende zamanın ?
Büyüdüğünü zanettin mi?
Yalancı seslere kanmak istedin mi?
Dürüstlüğü özledin mi ?
Kızmayı , kandırmayı !
Zeki  sandın mı kendini
Bulutların üstüne çıkabildin mi?
Paranın değerini bulabildin mi ?
Gücün tadına vardın mı ?
Boşluğu gördün mü ?
Kurduğun hayallerin eritti mi kemiklerini ?

İçinden geldiği gibi davranma
İçinden geldiği gibi
İçinden
İçin
Çürümüş senin
Nefretin geçiş aşaması
Öfkenin yere düşen yumurtaya benzer , pis patlaması
Ayın çekim kuvvetini üzerinde hissedip etrafa fırlatlattığın objeler
Kaldıramadığın düşük ve uzun frekanslı sonsuz enerji
Karanlığın boğduğu fikir alanın
Yumrukların patladığı kum torbam
Boş ve anlamsız bakan yeşil dağlardan oluşan tuvalin 
Vurmadımı yeteri kadar 
Daha nerene yiyeceksin derken kavaldan çıkan tekmeyi 
Tutmaya çalışmadın mı ağzınla
Geçecek herkesin dediği bu güzel yüzüm 
Başka sarılacak yastık bul 
Yalnızlığına bir hece de 
“Dur”

Boğuk boğuk hatırladığın zamanının çoğunluğunu oluşturan mutlu anıların .
Neden küçük gelir ?
Hafızan yetersiz olmalı
Ölçüsünde zaman denilen şeyde büyüktü değil mi ?
Yada zaman ölçüsüzdü 
Yada
Gün geçtikçe küçülen bişeydi zaten saniyede biten düşüntülerin arasında.
Üç günün bir saati

Şimdi aşkımın başkasının içinde patlama vakti  !
Şimdi geldi .
Tanımadığım bir simanın 
Tanımış numarasında koşarken arzu dimağın 
Çok alkole rağmen yüksek bir riskle cialisin diktiği


26 Mayıs 2019 Pazar

Rasyonalite

Bıktım dudak kenarını iple çekermişçesine gülüşlerden .
Kırmamak için söylediğim onca boş cümlerlerden . 
Umrumda olmayan boş beleş dahil olduğum görüşlerden .
Yedi kat altta beslediğim canavarıma umutsuz sevgi göstermekten .
Bıktım , bi çare gül veren mi var ?

Amacıma uygun kullandığım basamakların içinde parçalanmıştım .
Düşündüm durdum uzun süre ve rotamı çizip uygun adımla başlattım .
Adımlarım her şeye uygundu , şerefim , onurum , kinim ve aklım .
Her şey diriydi gözümde , bir rüyadan uyanmıştım .
Yok yok ! Asıl şimdi başlamıştı çetrefilli rüya ve ayağa kalkmıştım .
Her şey yalandı . 
Her şey rant , güç ve şehvet besliyordu içinde ama ,
Sanki bunlar gerçek denilen bir perdeyle örtülüyordu .
Oysa gerçek yalandı ,
Göz boyamak ve asıl olanı saklamak için oluşturulmuş bir ilizyondu .
Herkes içinde farkındaydı ama kabul etmek alçakçaydı .
Alçaklığımı sırtıma alıp yürümeye devam ettim ve
Bıktım , taşıdığım bu yüke yardım eden mi var ?

Kandırmıştım kendimi gerçeklerle .
Sabah okuduğum siyaset haberleri , ölümler , vicdansızlıklar , alçaklıklar ...
Bildikçe  arınıyodum , iyi bir insan olduğum yüzüme vuruluyodu .
Hayır ben iyi olamazdım ya tanrı yada peygamber olmalıydım .
Belki de bir doktor .
Yüzüm ekşiyordu , olmayan problemlerime . 
Küfürler saçıyordum  insanlara , herkes kötüydü içinde .
Söylenen her şey yalandı ama yalan olan ne ?
Bunu çözemiyordum .
Okuduğum kitaplar , yaktığım sigaralar ve yatmak için ayırdığım alan .
Yaşadıklarım ! bir bağlantı vardı hepsinde , olmalıydı .
Kendimi kandırmışım dünyaya kanan insanların ortasında , onlardan gördüklerimle !
Söylenilen sözler yalanmış .
İnsanların , kalp dediği homojen çorbalarını gözyaşlarıyla yedirmesi gibi .
Hep kandırmışlar birbirlerini .
Kaybedecek neyin kaldı ?
Gururun ?
Hırsın ?
Bedenin ?
Aklın ?
Ne kaldı elinde farkındalıktan başka ?
İnsan olmaktan başka 
Güç isteğini ne kadar bastırdın ?
Şehvetine ne kadar engel oldun ?
Rantın dışında kaç işin var ?
Yalanlarla kurduğun kule yıkıldı ! Bi daha kuracakmısın ?
İyi birimisin hala , kandırmışlar lan seni , haklıymışsın .
Bıktım ! sözlerinin yalan olduğunu bilip , dürüstçe selam veren bir el mi var ?

Açıkmıştım yedim .
Daha çok açıktım daha çok yedim .
Çok fazla acıktım çok fazla yedim .
Yedikçe açlığın artıp daha da ağırlaşıyorsun .
Mesele oruç tutmak ! şükürle ve eylemlerle pekiştirmek onu .
Yoksa söz söylenir fiillerle gerçekleşir .
Ama kör insanlık yapılan fiiliyatı göremez ! ondan söylemek de gerekir .
Sözlerle kandırmışlar seni, sende yemişsin , fiiliyatlarla mahvedecekler göreceksin .
Kendimii zeki sanırdım , herkes gibi olmak istedim .
Herkes kör ve aptalmış meğer , ben olamadım galiba yediremedim bişeyleri
Bıktım aptal ve yobaz insanlardan ! karşıma geçip kendini dinletecek bir pir mi var ?

Bıktım bilmeyen aklımla akıl vermekten , kendini yoramayan hayvanlara !
Bıktım gereksiz rol model insan sevgimden !
Bıktım her seferinde bilip aptala oynamaktan !
Bıktım insanlardan nefret edememekten !
Bıktım kin tutamamaktan ve her şeyi bu kadar boş görmekten !
Gel beni sürgüne koyan , kurtar beni !



29 Mart 2019 Cuma

Alametifarika ?

Elinde tutabileceğin bir madde var mı ?
Yoksa eskisinden de kurular mı ?
İnsan sonradan mı öğrenir ?
Yada öğrendiklerini sonradan mı yaşamına geçirir ?
Bilmek uygulayamadıktan sonra bir işe yarar mı ?
Peki insan nedir ?
Sevgi nedir?
Yalan mı ?

Kalp her attığında ölüme mi gider ?
Yoksa umuduna mı koşar ?
Peki acı nedir ?
Mutluluğun mükafatı mı? 
Evrimsel bir tepki mi ?
Sabrın sınavı mı ?
Dayanıklılık testi mi ?
Bittiğinde zamana karşı alçaklık mı?

Her buhranınında özlem midir rahatlık ?
Olduğunda farkedemediğin ,
Yada olur mu hiç varlık rahat ?
Yada geçmiş hep rahat mıdır ? 
Mutluluk hep geçmiş midir ?
Aslında özlem mi barındırır içinde ?
Bu bir çelişki değil midir ?
Bir dayanak mıdır zorluklara karşı ?
Zorluğun olmadığı bir yaşam vakti var mıdır hiç ?
Olmadığı zamanlar cahil midir kirpik uçları ?
Ne hafifletir onları ?
Kaç kelime vardır anlamlarına varılmaksızın ?
Olan kelimeler farklı olsa da aynı gibi mi ?

Hangisi güzeldir geçmiş ile gelecek arasından ?
Her ölen pişman mıdır ?
Sorular cevapların kendisi midir yoksa ?
Cevaplar gizler mi , yalan mı barındırır ?
Ya da tatmin mi edemez fani benliği ?
Doyurabilen birşey var mıdır ?
Ya da doyum yıkımın üstün gelmesinden sonra biten bir his midir ?
Geç denilen kavramın bir süresi var mıdır?
Dinozorlar geç mi kaldı ?
Ya da hep mi sonradan olur olgular ?

Ateş mi yakar yoksa yanan mı ateş çıkarır ?
Yada göz mü gerek onu görebilecek ?
Alevi görmeyene göz denir mi ?
Oynayana insan ?
Havlamayana köpek denir mi?

Adı hep var mıydı göllerin ?
Yoksa herkes farklı nesnelerden mi oluşturdu adını ?
Bir gölün birden fazla adı olur mu ?
Geri dön diyenememek olur mu ?
Herşeyin kuralı mı vardır ?
Öfkenin ki nedir ?
Gözyaşları alev söndürür mü ?

Yüzer mi dalgalar üzerinde ay göle vurduğunda  ?
Minik ayşe güler mi unutulmuş bir masaldaki prensini bulduğunda ?



27 Mart 2019 Çarşamba

Rezalet

Amacı kalmamak nasıl bir cümle anlarmısın ?
Bu cümleyi hiç amacı olmamış birinin bile anlayabileceğini düşünüyorum . E peki amaç yoksa yaşam niye . Kendini kandırabilecek bi cevap bulursun belkide yada verdiğin cevabın doğruluğunu sorgulayacak kadar piskopat biri olmuş çıkmışsındır artık . Zira inandığın dine göre yaşaman gerekiyodur oysaki sen o kadar ileri gitmek istersin ki  o dine gerçekten inanmadığını kendine iknaya başlamışsındır bile. Kendi kendinin şeytanı olabilmek için elinden geleni ardına koymazsın bi yandanda ümitsizce yardım istersin .  Piskopatsındır artık . Ama olmadığını ileriye sürecek bir dünya sav gösterirsin herkese . İçten içe bu durumu kabullenemeyişin sana bu dünyada cehennemi tattırır . Midenin ortasında hep bir alev vardır artık . Geçeceğini bilirsin ama geçmesinide istemezsin ve onu canlı tutmak için elinden geleni ardına koymazsın . Zira piskopatsındır artık . Ama değilsindirde .

Piskopat dediğin asan , kesen adamdır senin gözünde . Sen ise senden çelimsiz biri sana yumruğunu sıksa , ona yanağını dönmeye meyillisindir . İçindeki güç yok olmuşdur kendi sonuna düşünmeden koşarsın . Piskopatsındır çünkü . Ölümüne kendi ayaklarınla koşarsın ama suçu kadere atmayı düşünecek kadar zeki sanarsın kendini . Ve yine içten içe bilirsin ölümüne ne kadar hızlı koşarsan o senden o kadar hızlı uzaklaşır . Dünyayı bir enerji dalgasının sardığı görebilecek kadar açılmıştır gözün  belkide bu ateşin sönmesini bu yüzden istemezsin . Ve bunun doğru olabileceğinin ihtimalinin seni düşüreceği alçaklığı bilirsin , alçaklığıda sallamazsın pek ve yaptığına devam edersin , çünkü sen bir psikopatsındır .

Hatalarına sarılırsın , hatta onlarla yaşamaya alışırsın çünkü sana kendini en iyi onlar tanıtmıştır ve yine bilirsin öyle olmadığını ama sen pes edip ben oyum diyip kendi zebaniliğini yaparsın bu dünyada . Psikopatsın çünkü . Canın artık yanmaz , normalde sinirlenip bağıracağın şeyleri ben hakettin deyip tepki vermemen seni halen içten içe şaşırtsada güçlendiğinin farkındasındır ama onu gösterecek bir mecra aramazsın kendine , psikopatsındır çünkü .

Oyun alanın rüyalardır . Tasarlamadığın biçimde bilinç altın yaşaman gereken umudunu orada sürdürür . Bu kolaylığın farkına varmışsındır zira hiç birşey yapman gerekmez ki orada da yaşamak yerine gözlem yaparsın .  Adam  akıllı savaş alanına koşmak yerine direk savaşmayı beklersin ki savaş kapına gelmez avantajsız yerdesindir genede gelmez . Yatarsın kalkarsın hep aynı bahanelerle kısıtlarsın kendini .  Yaşadığın dünyayı sevmezsin ve fırsatını bulduğunda kibirinle o dünydakilerden farklı olmacağını da bilir dizlerinin üstünde yardım beklersin . Piskopatsındır çünkü .

Her boş kaldığında iç geçirir sinirlenir ama gülümsersin . Boş kalmak ızdıraptır senin için bunuda bilirsin . Kendini hiç bir şey dolduramayacak kadar küçük görürsün , kibrin tam tersini kendine yaparsın . Piskopatsındır çünkü .

Yaralarına bakar gülümsersin . Hepsine bir mana yüklemişsindir çoktan . Hafızana güvenememenin vermiş olduğu korkaklık seni buna itmiştir . Büyüdüğün caddelerde örnek alınacak kimse olmadığı için bu halde olduğu düşünür rahatlatırsın arada kendini , sonra o serserilere benzetirsin kendini , bok yersin soluduğun havayla . Boğarak öldürmek istersin kendini ama canına kıymet verdiğini göstermek için kendine kafama sıkarım dersin . Kendine nefret duymanın seni iyi yaptığını düşünür , geniş baktığında olmadığını bilir ve bu yüzdende daha da nefret duyarsın kendine . En büyük alçaklıkları kendine yaparsın . Piskopatsındır çünkü .

Yaratıcılığına güvenir ama onu hep birine itham etmek istersin ve bu yüzden ipin ucunu kör düğüme getirirsin . Dayak yiyip attığın yılları özlemişsindir . Herşeyin basit gözüktüğü yıllardır gözünde , sonra arkada olanları hatırlarsın insanların menfaatine küfredersin , sessizçe bağırışmalar kopar içinde ve sonrada hakecekmişim nasıl olsa diyip zebanilik yaparsın çocukluğuna . Sen bir piskopatsındır çünkü . 

Genede başkasını suçlamazsın en beğendiğin kral hareketin bu olur . Kaçırırsın sevdiklerini ama bunun senin yüzünden olduğunuda biliyosundur . Gel gitlerle yaşamak zülüm olmuştur senin için ama genede çekersin . Sonunda bişey olmadığını bilir gene çekersin . Ama güçlü olduğunada küfredersin . Ve zayıflatmak için kendiini elinden geleni yaparsın . Piskopatsındır çünkü .

Amacın kalmamıştır yada amaçların hep ikinci plandadır .Rota koymazsın kendine , nasıl hareket edeceğini bilemezsin . Ağlarsın her zaman ama gözünden bir damla yaş akmaz . Her gün verdiğin savaşı kaybedeceğini bile bile uzatırsın . Ve sonuna hala karar vermemişsindir . Karar istersin yalvararak , amaç istersin , umut ... Hiç birşeyin kalmadığını düşünür kendine alçakça sırt dönersin.

Sen bir piskopatsın.

21 Mart 2019 Perşembe

Matematk

 Ne anlamı kalır ki bu gözlerin , şu su dolu vazoda
 Yada kelimeler ne anlatır , anlamlı bir kelime işitmediğin bu kalabalık çığlığın ortasında
Başarılar ne ifade eder , hakettiği gibi kutlanılmadığında 
Boşlukta mı sesin , yoksa ben mi boşum bu kadar koşuşturmanın ardında 
 Yanına gelecek gibiyim ama göremeyeceğim seni

Bir umuttu - yaşatan insanı , artık merdiven gibi yaşam
Bakışlarım mı değişti . yoksa ben mi görüyorum artık
Sen kimsin ? -
Kafam karışıyor  - gibi yine
Kim idin - bu kadar saniye ?
Kaç saniye - sürdü ?
 Merakımı cevaplar mısın yoksa yaptığını mı yapacaksın ?
Peki 
 Belkide bir arayıştır yaşam , sürekli sana rağmen devam etmem gereken 
 Ben daha çok şikayetçiyim

 Mora çalan eflatunun yanındaki asaletini korumaya çalışan ağaçlar gibiyim
 Bu karanlıkta sırıtıyorum ve yanlış gözüküyor yansımam
 Güldün mü yada anladın mı ?
Anlamıyordun ya !
 Daha da sakladıklarımı buldun mu ?
Uğraşın yok bence ,
Başka şeyler - verirdim  ama tasma mı yapacaksın bilemezdim
Bu kadar emin ama kararsızım 
Ama ben geldim bir şekilde
Yada bir şekildi yaşamak ölene kadar sonunun neresi olduğunu bilemeyeceğimiz 
 Ve her sıkıldığımda elimizi kalemimden çekmek istediğim
Palavra !

Ağla ki şansım olsun 
Dök gözyaşlarını defterime ki baştan yaratayım 
Ya da boş ver 
Gözlerinde ki anlamı kelimelerde olmayan ışık uyuşturuyor beni
Ben hazır değilim 
Aslında çok hazırım
Ama , ben 
Değilim

Söz verirdim sana ama o kadar yalansın ki inanmazsın 
Sen değilsin !
Sen 
Kal-kmış yeni insan eli değmiş bir yavru kuş
Ben bir yavru sığırcığın annesi 
Yansımadaki
Karanlık
Mordayım
Söz !